روز پرستار مبارک و دیگر هیچ؟

به گزارش سرویس سلامت پایگاه خبری سپاهان خبر امروز جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵ و بزرگداشت ملی روز پرستار است، روز سنگردارانی دیگر از جبهه درمان و سلامت کشورکه هر یک اسطوره ای مثال زدنی از صبوری و مهربانیند. همان ها که نجیبانه بغض ناملایمات را فرو می دهند تا زخم و درد بیماران بدون التیام باقی نماند. روز پرستار علاوه بر تبریک و خداقوت های مرسوم، در واقع بهانه ای است برای مرور و مطالبه گری چندین باره آلامی که ریشه در بی عدالتی ها وتبعیض های حاکم بر آنها دارد، یعنی آنچه که در ادامه این گزارش، جمعی از پرستاران و پرسنل درمان سراسر کشور در گفتگو با ما مطرح کرده اند:

گروهی از جامعه پرستاری و کمک پرستاران ۸۹ روزه دانشگاه علوم پزشکی زنجان و واحدهای تابعه:

«ما از زمان همه‌گیری ویروس کرونا به عنوان پیشتازان خدمت داوطلبانه و بدون چشم‌داشت در مراکز درمانی فعالیت داشته‌ایم و درخواستمان را بدین شرح اعلام می کنیم:۱- افزایش حق الزحمه ساعت کاری همکاران ۸۹ روزه که با توجه به شرایط اقتصادی موجود، لازم است که حق الزحمه این قشر زحمتکش هرچه سریعتر افزایش یابد.۲-اجرای ناصحیح قانون ارتقای بهره‌وری کارکنان بالینی. متأسفانه همکاران ما از داشتن موظفی ماهانه متغیر طبق قانون بهره‌وری مانند سایر همکاران محروم هستند که نیازمند اصلاح است.

۳-سقف کاری محدود به200 ساعت کار در ماه. این سقف کاری برای تأمین هزینه‌های زندگی این کارکنان، ناکافی است و نیاز به افزایش نرخ اضافه‌کاری دارد.۴-رسیدگی به رفع عدم مرخصی‌های استعلاجی و استحقاقی. همکاران ما از هرگونه مرخصی، حق ایاب و ذهاب، مسکن و پوشاک محروم هستند و این موضوع باید مورد بررسی قرار گیرد.۵- رسیدگی به عدم حکم کارگزینی مشخص. همکاران از حقوقی نظیر حق تاهل و فرزند محروم هستند که نیازمند تعیین تکلیف است.۶-رسیدگی به بلاتکلیفی در وضعیت رابطه استخدامی. عدم آگاهی از مشمولیت کمک پرستاران ۸۹ روزه در طرح ساماندهی کارکنان دولت نیز از دیگر دغدغه‌های ماست که نیاز به شفاف‌سازی دارد».

یک پرستار از دانشگاه علوم پزشکی اهواز:

روی صحبتم با مسئولان محترم کشور و وزیر محترم بهداشت است،«چگونه می‌توان از کارکنان نظام سلامت انتظار خدمت‌رسانی باکیفیت داشت، درحالی‌که حقوق دریافتی آن‌ها با هزینه‌های سرسام‌آور زندگی تناسبی ندارد؟ سال‌ها تلاش، مسئولیت سنگین و خدمت به مردم، شایسته دستمزدی عادلانه و درخور شأن است. لطفاً صدای کارکنان نظام سلامت را بشنوید؛ معیشت مناسب، حق ماست، نه مطالبه‌ای غیرمنطقی».

تعدادی از پرسنل داروخانه سیزده آبان ساری،( زیر مجموعه دانشکده داروسازی ساری و دانشگاه علوم پزشکی مازندران):

در این شرایط بد اقتصادی، تورم بالا و گرانی ها که حقوق زیر ۴۵ یا ۵۰ میلیون تومان زیر خط فقر محسوب می شود، چطور می‌توان یک خانواده ۳ نفره را با خرج خوراک‌پوشاک ومسکن با حقوق زیر ۳۰  میلیون تومان اداره کرد؟. لطفآ یک نگاهی بیاندازید به پرسنل داروخانه سیزده آبان که در ایام جنگ، قطعی برق، دور کاری و کاهش ساعت کاری هموار مستثنی بوده و در حال خدمتگزاری هستند و با حقوق زیر ۲۵ یا ۳۰ تومان دارند می جنگند.

گروهی از پرسنل درمان استان فارس:

گویا قرار است به پرسنل درمان زمین بدهند، الان به تمام پرسنل گفته شده که فرم “ج” بگیرید. زمزمه هست که به آنهایی که سبزاست اعطا می شود، خب ماباحدود۲۵سال کار چندین سال قبل وام مسکن ۱۰ملیونی گرفتیم و فرم هایمان قرمز شده است. حالا که بعد ازاین همه سال اعتراض وپیگیری می‌خواهند یک کارانجام بدهند نبایدحق ما قدیمی ها ضایع شود، چون وام مسکن هیچ ربطی به شغلمان نداشت. آن زمان چیززیادی نبود و از وزارت بهداشت هیچ چیزی شامل ما نشده است، الان چرا باید ازاین حق محروم شویم؟.

گروهی از پرسنل انتظامات روانپزشکی های کشور:

کاش برای ما هم پنجشنبه ها را جزو روزهای تعطیل حساب می کردند و سختی کار پرسنل انتظامات در مراکز روانپزشکی ها پیگیری و به نتیجه می رسید.

چند نفر از پرسنل آی تی دانشگاه علوم پزشکی مشهد:

خواهش می کنیم به فکر نیروهای آی تی دانشگاههای علوم پزشکی هم باشید. این واحد همیشه جزو پراسترس ترین و پرکارترین واحدها است که کمترین میزان دریافت حقوق و مزایا را دارند.

یکی از پرسنل دانشگاه علوم پزشکی شیراز:

به عنوان جز کوچکی از دانشگاه علوم پزشکی شیراز قسمت دانشکده پزشکی با تحصیلات فوق لیسانس که جان خود را چه در زمان کرونا و چه جنگهای اخیر، در کف دست گرفتیم و خالصانه برای این سازمان تلاش کردیم، به هیچ عنوان راضی نیستیم و هرچقدر ما در این شرایط سخت هوای این سازمان را داشتیم اما آنها در جواب  جز بی معرفتی کاری نکردند.  متاسفانه و شرمسارانه همواره حقوق ما از تمامی ارگان ها بسیار کمتر بوده و انشالله این روحیه ی متعهدمان جای خود را با بی تعهدی مدیران این سازمان عوض نکند.

گروهی از پرستاران دانشگاههای علوم پزشکی کشور:

عدم احتساب پرستاری در مشاغل سخت و زیان آور-پرداخت سلیقه ای حق لباس و مسکن در دانشگاه ها-عدم پرداخت فوق العاده خاص-بی عدالتی بسیار زیاد در احکام حقوقی و حقوق بسیار ناچیز پرستار-نبود امکانات رفاهی و موارد بسیار زیاد دیگر که همیشه گفته ایم ولی کسی توجه لازم را نداشته است. واقعا دلیل بی توجهی مسئولان به رفع این اشکالات چیست؟.