کالبدشکافی یک گزاره غلط؛ چرا ایران نیازی به ترکمنچایِ جدید ندارد؟

در روزهای اخیر شاهد بوده‌ایم که برخی چهره ها و رسانه ها، در بحبوحه تداوم فضای تنش و درگیری میان ایران و آمریکا، به صورت ضمنی و بعضا آشکار به این موضوع اشاره داشته‌اند که برای بقای کشور، اگر لازم باشد نباید از پذیرفتن یک ترکمنچای جدید ابا داشت! حتی برخی قرارداد ننگین ترکمنچای را حاصل عقلانیت در سیاست خارجی ایران در زمان حکومت وقت توصیف کرده اند. در این راستا، سعی شده به نوعی ایده تسلیم شدن ایران در برابر آمریکایی ها، تئوریزه شود.

به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری سپاهان خبر این در حالی است که این ایده حداقل به ۲ دلیل عمده، کاملا غلط و انحرافی است. اول اینکه ایران در وضعیت کنونیِ میدان نبرد، هیچ شباهتی با دوران انعقاد قرارداد ترکمنچای ندارد. اکنون نه تنها مقاومت جانانه کشورمان برای ایران دستاورساز شده و قدرت منطقه ای و بین المللی ایران را تثبیت کرده بلکه در بُعد منطقه ای نیز شاهدیم که متحدان کشورمان در وضعیت خوبی هستند.

به عنوان مثال در مورد حماس، نهادهای اطلاعاتی صهیونیست ها علنا می گویند که این جنبش به وضعیت خود در زمان قبل از عملیات طوفان الاقصی بازگشته است. به بیان ساده‌تر، صهیونیست ها اقرار می کنند که حماس بار دیگر قدرت قابل توجهی را کسب کرده است. در مورد حزب الله لبنان نیز شاهدیم که این جنبش به شیوه‌های گوناگون در حال بازسازی خود است.

در عراق، گروه های مقاومت در این کشور آمادگی خوبی دارند و رزمندگان یمنی نیز پیشروی های قابل توجهی را در این کشور و در جنگ با مزدوران سعودی و اماراتی محقق کرده‌اند. تسلط آن ها بر مناطق ساحلی غرب یمن و به طور خاص اشراف بر تنگه باب المندب هم تثبیت شده است. حال در این وضعیت که هم ایران و هم متحدانش، توانسته اند با مقاومت خود، بسیاری از آنچه می‌خواهند را به دشمن دیکته کنند و مانع از شکل گیری معادلات مطلوب آنها شوند، بسیار عجیب است که برخی سعی دارند تا نسخه تسلیم کشورمان را بپیچند.

نکته دوم اینکه باید از حامیان ایده مذکور بپرسید به فرض محال که ایرن نسخه ادعایی آن ها را بپذیرد، آیا آمریکا و دیگر رقبا و دشمنان کشورمان، به آنچه رسیده اند قانع خواهند بود؟ آیا آن ها چیزی جز ذلت و تحقیر ایران و ایرانی می خواهند؟ آیا در قالب توافق برجام و تفاهمنامه اسلام‌آباد و طیفی از دیگر مراودات دیپلماتیک، کم شاهد بدعهدی و خیانت دشمن بوده‌ایم؟ آیا این افراد می توانند تضمین دهند که دشمن در ازای رسیدن به آنچه می خواهد، دیگر طلب مضاعفی نداشته باشد؟ حداقل تجربیات تاریخی اثبات می کنند که هرکجا ما محکم ایستاده‌ایم، دشمن راهی جز عقب‌نشینی را در پیش نگرفته است.

از این رو، آنچه اخیرا گفته شده، هیچ تناسبی با واقعیت های ایرانِ امروز و حتی ساده‌ترین واقعیت های روابط بین‌الملل ندارد. واقعیت این است که ایران در شرایط کنونی، در وضعیتی قرار دارد که در صورت ایستادگی، می تواند به دستاوردهایی برسد که سال ها و دهه ها برای ایران قدرت‌آفرین خواهند بود و دشمنان و رقبای کشورمان را ناامید و سرخورده می‌کنند. در عین حال، کاملا محتمل است که شاهد ارتقا چشمگیر وزن راهبردی کشورمان در قالب معادلات بین‌المللی نیز باشیم. از این رو، نباید در پازلی قرار گرفت که طراح اصلی آن دشمنان هستند.