راز بی‌اعتنایی کودکان به والدین؛ پدیده «ناشنوایی انتخابی» چیست؟
اکرم نادی، کارشناس ارشد روانشناسی کودک در گفت‌وگو با خبرنگار ما با آسیب‌شناسی این پدیده، عوامل کلیدی بی‌اعتنایی کودکان را تشریح کرد و گفت: نخستین و یکی از مهم‌ترین عوامل، دام «زیاده‌گویی و بمباران کلامی» از سوی والدین است. والدینی که مرتب به فرزندانشان امر و نهی می‌کنند و تذکرات «بکن و نکن» مکرر دارند، ناخواسته ذهن کودک را خسته می‌کنند؛ به گونه‌ای که صدای والد به مرور برای کودک تبدیل به یک صدای پس‌زمینه (نویز) می‌شود. او پیشنهاد می‌کند والدین برای کاهش این وضعیت، حرف‌های خود را در طول روز بشمارند و میزان تذکرات غیرضروری رد و بدل شده را به حداقل برسانند.
به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری سپاهان خبر این کارشناس در ادامه با اشاره به آسیب تکرار تذکرات افزود: وقتی کودک می‌داند که والدین حرف خود را مدام تکرار خواهند کرد، دیگر دلیلی برای گوش دادن در بار نخست نمی‌بیند. در واقع، کودک شرطی می‌شود که تا هشدارهای مکرر نشنیده، واکنشی نشان ندهد، بنابراین باید این قاعده طلایی را به خاطر داشت که «اگر حرف اول مفید نبود، حرف دوم مضر است!»
نادی همچنین درباره نقش پیامدهای رفتاری توضیح داد: یکی دیگر از دلایل بی‌اعتنایی کودک این است که وقتی والدین حرف می‌زنند، اگر کودک بی‌اعتنایی کرد، هیچ پیامد طبیعی یا منطقی خاصی (مانند محرومیت‌های موقت و نه تنبیه بدنی) برای آن وجود ندارد. در چنین شرایطی کودک ضمانت اجرایی قوانین خانه را نادیده می‌گیرد.
وی با اشاره به ابعاد بالینی این پدیده اضافه کرد: گاهی عدم توجه کودک صرفاً یک موضوع تربیتی نیست؛ بلکه شاید کودک به علت عدم توجه و تمرکز، نیازمند بررسی و درمان در حافظه شنیداری یا دقت شنیداری توسط درمانگر باشد. به گفته این پژوهشگر اگر این عدم توجه با لجبازی و تنها در برابر مراجع قدرت بروز کند، انجام بررسی‌های بالینی دقیق‌تر برای ریشه‌یابی رفتار ضرورت می‌یابد.
دیدگاهتان را بنویسید