صبح بیست و سوم آبان در کرمانشاه، آسمان مثل همیشه بود، خیابانها مثل همیشه شلوغ و زنگ مدرسه هم سر وقت خورد. هیچچیز در ظاهر خبر نمیداد که تا چند ساعت دیگر، نام یک دختر شانزده ساله از کلاس درس همان مدرسه تا شبکههای اجتماعی برود. سوگند، دانشآموزی که یکی از هزاران نوجوان این شهر بود، آخرین روز زندگیاش را در کلاسی گذراند که تختهسیاهش پر از مشق بود و ذهنش پر از ترس.
دختری گفت دیگر مرا نمیبینید
به گزارش سرویس حوادث پایگاه خبری سپاهان خبر روایتهای منتشرشده از دقایق آخر حضور او در مدرسه، هنوز خوانده نشده تن آدم را می لرزاند. همکلاسیهایش میگویند پیش از رفتن، رو به آنها گفته است دیگر مرا نمیبینید اما کسی آن لحظه جدیاش نگرفت. برای نوجوانانی که در راهرو میخندیدند، این یک خداحافظی معمولی بود و شاید حتی شوخی. اما همه چیز به گونه ای دیگر رقم خورد.
تراژدی جبرانناپذیر
آن روز، سلسله اتفاقاتی رخ داد که در کوتاهترین زمان ممکن، از یک نگرانی ساده به یک تراژدی جبرانناپذیر رسید. گفته میشود مدیر مدرسه، با اطلاع از موضوعی مربوط به زندگی شخصی این دانشآموز، با پدر او تماس گرفت. پدر در ساعت مشخصی به مدرسه آمد و دختر را با خود به خانه برد. اما آنچه در خانه رخ داد، فراتر از یک درگیری خانوادگی معمولی بود؛ روایتها حاکی از آن است که پس از درگیری میان پدر و دختر، سوگند از پنجره طبقه پنجم به پایین پرتاب شد و در پی این حادثه، جان خود را از دست داد. این پیوند مستقیم میان یک تماسِ تلفنی در مدرسه و یک مرگ در خانه، همان نقطهی گنگی است که نشان میدهد چگونه یک تصمیم ساده در دفتر مدیریت، میتواند به یک فاجعهی خونین در محیط خانه ختم شود
یک تصمیم غلط و وقوع یک فاجعه
نقد اصلی ماجرا از همینجا شروع میشود. در ساختمان هر مدرسه اتاقی است که روی درش نوشته شده اتاق مشاوره. این اتاق برای همین روزها ساخته شده؛ برای وقتی که پای نوجوان میلرزد و زبانش قفل میکند. کار مشاور این نیست که خبر را برساند. کار مشاور این است که اول بشنود، آرام کند، حال روحی بچه را بسنجد، بفهمد خانواده در چه وضعیتی است و بعد زمینهای بسازد که همان خبر با کمترین آسیب به گوش پدر و مادر برسد. اما در این ماجرا مسیری که پیموده شد، مسیر میانبر بود؛
از دفتر مدیریت مستقیم به گوش پدر. ظهر نشده، پدر در مدرسه بود و دخترش را با خود برد. میان آن دو نقطه، جای یک گفتوگوی سنجیده، یک جلسه حضوری با اولیا، یک توضیح مرحلهبهمرحله و کمی صبر، خالی مانده بود. همان اندازه خالی که یک اتاق مشاوره بیاستفاده، یک تصمیم غلط مدیر به یک فاجعه تبدیل میشود.
خبر ابزار نیست، تیغ است
بسیاری از خانوادهها در این روزگار زیر فشار سنگین اقتصادی و روانی زندگی میکنند. وقتی خبری درباره فرزندشان ناگهانی و بیمقدمه گفته شود، واکنش اول خشم است نه فهم. اولیای مدرسه باید این را بدانند. مدیر ، پیش از هر چیز، کسی است که باید پیشبینی کنند این جمله در خانهای پرتنش چه آشوبی به پا میکند. انتقال صادقانه خبر هنر نیست؛ هنر، انتقال درست و بههنگام آن است. تفاوت این دو، گاهی تفاوت میان یک نشست ساده اولیا و معلم و یک تراژدی است که تا آخر عمر روی دست شهر میماند.
بخش عمده این فاجعه ریشه در ساختار دارد، نه فقط در یک تصمیم لحظهای. ارتباط خانه و مدرسه در بسیاری از نقاط کشور به چند پیامک و یک کارنامه پایان سال محدود شده است. اولیا وقتی به مدرسه میآیند که مشکلی رخ داده باشد و همین باعث میشود هر تماس بوی بحران بدهد. در چنین فضایی، خانواده آماده شنیدن نیست و مدرسه هم ابزار گفتوگو ندارد. نتیجه روشن است؛ مشاور در بهترین حالت به خدمتی حاشیهای تبدیل میشود و در بدترین حالت، همان کسی که باید بحران را مدیریت کند، از حلقه تصمیم بیرون میماند.
عذاب وجدان، هزینه سنگین یک تصمیم شتابزده
هیچکس نمیتواند بگوید اگر آن روز مسیر دیگری انتخاب میشد، حتماً نتیجه بهتر بود. اما یک چیز روشن است؛ اولیا مدرسه که آن جمله را شنیدند، آن را به پدر سوگند گفتند حالا باید با سؤالی زندگی کنند که تا آخر عمر پاسخ روشنی برایش پیدا نمیکنند. عذاب وجدان از هر بازخواست اداری سنگینتر است. و همین دلیل خوبی است که به فکر تغییر باشیم؛ نه فقط برای تسلی خاطر یک خانواده داغدار، بلکه برای اینکه مدیر و معلم بعدی در لحظه تصمیم، تنها نمانند.
اولین نبود و شاید آخرین نباشد
مراجع قضایی و انتظامی هنوز گزارش نهایی خود را منتشر نکردهاند و درباره انگیزه و جزئیات، روایتهای غیررسمی فراوانی در فضای مجازی میچرخد که نباید با واقعیت قطعی اشتباه گرفته شود. اما یک چیز به گزارش رسمی نیاز ندارد؛ اینکه نظام آموزشی ما باید در رفتارش با نوجوانان بازنگری کند.
مشاور باید حضور پررنگتری در مدرسه داشته باشد، مدیر باید بداند در لحظه بحران اول با مشاور مشورت کند، خانواده پیش از مواجهه با خبر آماده شود و آموزگار بداند چه بگوید و چه نگوید. اگر این اتفاق نیفتد، این دختر فقط یک نام در فهرست حوادث تلخ امسال خواهد بود و ماهها بعد، کسی یادش نمیآید که در راهروی یک مدرسه، دختری شانزده ساله از ما کمک خواسته بود.









دیدگاهتان را بنویسید