فیلم کوتاه «سرخبین» به کارگردانی هادی مهدوی، روایتی فشرده و در عین حال چندلایه از یک شب در میانه جنگ است؛ شبی که در آن یک پدرِ کوررنگ، پس از سالها فاصله از خانواده، همراه پسرش راهی مکانی متروکه میشود تا وسیلهای باارزش را پیدا کند. اما آنچه در ابتدا شبی برای جستوجوی یک شیء به نظر میرسد، به تدریج به مواجههای انسانی میان پدر و پسر و فرصتی برای ترمیم یک رابطه گسسته تبدیل میشود.
به گزارش سرویس فرهنگ پایگاه خبری سپاهان خبر مهدوی در «سرخبین» تلاش کرده است روایت خود را بر پایه یک ایده مرکزی پیش ببرد: «دیدن». دیدن در این فیلم صرفاً یک کنش فیزیکی نیست؛ مفهومی است که هم به وضعیت جسمانی شخصیت اصلی و هم به وضعیت عاطفی او ارتباط پیدا میکند. پدر به دلیل کوررنگی، جهان را آنگونه که دیگران میبینند تجربه نمیکند و از سوی دیگر، سالها دوری از خانواده نیز او را از دیدن و تجربه کردن بخشی از جهان عاطفی خود محروم کرده است.
همین ویژگی، به یکی از مهمترین عناصر فرمی فیلم تبدیل میشود. عینک قرمز، رنگ سرخ، نطفه سرخرنگ درون تخممرغ و حتی فضای ملتهب جنگ، مجموعهای از نشانههای بصری را شکل میدهند که در امتداد شخصیت اصلی حرکت میکنند. «سرخبین» تلاش نمیکند کوررنگی را صرفاً بهعنوان یک ویژگی پزشکی معرفی کند، بلکه آن را به بخشی از زبان سینمایی خود تبدیل میکند؛ به این معنا که رنگ و کنتراست، در کنار میزانسن و طراحی فضای فیلم، در خدمت روایت قرار میگیرند.
یکی از نقاط قابل توجه فیلم، همین هماهنگی میان فیلمنامه و عناصر بصری است. لوکیشن متروکه، تاریکی شب، فاصله میان شخصیتها و حضور فضای جنگ، هرکدام کارکردی فراتر از پسزمینه دارند. محیط متروک میتواند بازتابی از وضعیت رابطه پدر و پسر باشد؛ رابطهای که زمانی وجود داشته اما در گذر سالها فرسوده و خالی شده است. از این منظر، میزانسن فیلم نیز امتداد فیلمنامه است و دوربین، به جای آنکه صرفاً ناظر اتفاقات باشد، در ساخت فضای روانی داستان نقش پیدا میکند.
فیلمنامه «سرخبین» همچنین از مزیت مهم اقتصاد روایی برخوردار است. فیلم کوتاه برای کامل بودن نیازی به توضیح تمام گذشته شخصیتها ندارد. بخشی از گذشته در سکوتها، رفتارها و فاصله میان پدر و پسر شکل میگیرد و همین حذف اطلاعات مستقیم، به رابطه آنها امکان میدهد تا برای مخاطب معنایی فراتر از دیالوگ پیدا کند.
اما نقطه اوج فیلم را باید در پایان جستوجو کرد؛ جایی که پسر از پدر میپرسد: «آسمان چه رنگی است؟» تماشاگر آسمان را در رنگهای صورتی و آبی دم صبح میبیند، اما پاسخ پسر «خاکستری است». این جمله ساده، در واقع نتیجه مسیر عاطفی فیلم را آشکار میکند. پسر در این لحظه صرفاً پاسخ یک سؤال را نمیدهد؛ او جهان را از زاویه دید پدر میپذیرد. گویی برای نخستینبار، فاصله میان خود و پدر را با همدلی پر میکند.
از این منظر، «سرخبین» به کارگردانی هادی مهدوی، در قالب یک فیلم کوتاه، یک موقعیت دراماتیک کامل را شکل میدهد؛ شروع، بحران، تغییر رابطه و پایانی که معنای اتفاقات پیشین را بازتعریف میکند. فیلم نه به دنبال روایت مستقیم جنگ است و نه جنگ را بهانهای برای نمایش خشونت قرار میدهد؛ بلکه از فضای جنگ بهعنوان بستری برای آشکار کردن بحرانهای انسانی استفاده میکند.
در نهایت، شاید بتوان «سرخبین» را فیلمی درباره رنگ دانست که در پایان به خاکستری میرسد؛ اما این خاکستری، نشانه فقدان رنگ نیست. رنگِ همدلی است. پدر و پسر شاید هنوز جهان را یکسان نبینند، اما برای نخستینبار در یک جهان مشترک ایستادهاند؛ جهانی که هادی مهدوی آن را با تکیه بر فیلمنامه، میزانسن، رنگ و روایت، از دل تاریکی به تصویر میکشد.





دیدگاهتان را بنویسید