مخالفت دولت با کلیات طرح «مقابله با نفوذ»؛ تلاش برای اصلاح ابهامات در کمیسیون امنیت ملی
به گزارش سرویس فرهنگ پایگاه خبری سپاهان خبر به نقل از همشهری آنلاین، صحبتهای شب گذشته برنده ایرانی جشنواره فیلم ونیز و عدم اشاره حتی در حد یک کلمه به دو جنگ اخیر علیه ایران و کودکان شهید میناب بیانگر یک واقعیت تکراری است که متأسفانه هیچگاه تغییری نخواهد کرد: اینکه برخی از بازیگران و سینماگران ما به محض اینکه پایشان به جشنوارههای خارجی باز میشود، گویا همهچیز یادشان میرود؛ حتی بدیهیترین حق و حقوق ملت و کشورشان. انگار خاک جشنوارههای خارجی افیون ضدایرانی دارد که باعث میشود هنرمندان ما عرق ملی و غرور ایرانی را پاک فراموش کنند و آنچه خوشایند بیگانگان است را بیان کنند.
حقیقت دیگری که از اتفاق دیشب، استنباط میشود از اینقرار است که نابازیگرانی که کیفیت بازی و هنرشان در حد استاندارد و مورد قبول نیست و پس از بازی در چند سریال تلویزیونی، تازه در ابتدای راه قرار دارند، با هوشمندی جشنوارههای خارجی، به راحتی نمکگیر بیگانگان شده و نمکدان میشکنند.
بازیگر زن ایرانی جایزه ونیز را گرفت
زمانی که بهترین فرصت برای رساندن صدای در گلومانده مردم ایران از تحریم و تجاوز دشمنان به این مردم و آب و خاک است صرف بیان مسائل درونی خانواده بزرگ ایران آن هم با ادبیات و بیانی است که بیشتر مثل معروف آب به آسیاب دشمن ریختن را دارد.
در چندماهی که بر این مردم گذشت، شاهد تجاوز گسترده دو رژیم ناپاک و کودککش آمریکایی و اسرائیلی به این ملت بودیم به طوریکه یکی از فاجعهبارترین اتفاقات تاریخ بشری را رقم زد یعنی کشته شدن ۱۶۸ کودک مظلوم مینابی. اگر این اتفاق در هرجای دیگر دنیا رخ داده بود سینماگران و هنرمندان آن دیار داد مظلومیت مردمشان را به گوش جهان میرساندند و از فرصت حضور در جشنواره خارجی به بهترین وجه برای انتقال این صدا بهره میبردند. اما عجب حکایت عجیب و غریب و غیرطبیعی است در سینمای ایران که وقتی هنرمندی به آن سوی میرود هیچ اشارهای به این فاجعه نمیشود که حتی با ادبیات اپوزیسیونی سخنانی گفته میشود که بهانه به دست دشمن میدهد برای گستاخی بیشتر.
مردم مظلوم ایران و بچههای شهید میناب حقیقتاً مظلومند که باید اشارهای به نام آنها نشود آن هم در جشنوارهای که دو سال است رسماً به یک جشنواره ضداسرائیلی تبدیل شده و در آن از حضور فلسطینیان با پرچم فلسطین و حضور معترضین به این رژیم سفاک گرفته تا برگزیده شدن آثاری با این رویکرد همگی بهترین فرصت را در اختیار هنرمندان ما قرار میدهد تا در جهان سکوت و سانسور حقیقت صدای این بچههای مظلوم و معصوم و مردم بیگناه ایران شنیده شود اما افسوس و دریغ.
در همین دوره از جشنواره، فیلم مستند NAZA (نزا، به معنای «خسارت جانبی») ساخته یوبال آبراهام و راخل شور، جایزه هیئت داوران جشنواره ونیز را از آن خود کرد. فیلمی که درباره کشتار مردم غیرنظامی و بیگناه غزه توسط اسرائیل است.
نکته جال توجه صحبتهای کارگردان این فیلم در اختتامیه است که میتوان آن را با صحبتهای برندگان ایرانی در همین جشنوارهها مقایسه کرد: آبراهام هنگام دریافت جایزه و در میان تشویق شدید حاضران گفت: «اینکه اینجا باشیم، قطعا برای ما آسان نیست. من به همه مردم فکر میکنم؛ به سیاستمداران اسرائیلی که به این فیلم حمله میکنند و به روزنامهنگارانی که حتی بدون دیدن فیلم به آن حمله میکنند. واقعیت این است که از زمان آغاز این فیلم، در همین بازه ۱۰ روزه، اسرائیلیها دستکم شش کودک را کشتهاند؛ یک دختر سهساله در یک مدرسه و دو خواهر در خانهشان، هنگامی که خواب بودند. مقامات رسمی، از جمله مسئولان اطلاعاتی اسرائیل، درباره این حملات به ما گفتند که این حملات سیستماتیک هستند»
او ادامه داد: «این در واقع یک سیاست است که بر پایه انسانیتزدایی از فلسطینیها بنا شده است. میخواهم در این باره کاملا صریح باشم. این موضوع به لطف روزنامهنگاران فلسطینی مستند و آشکار شده است و بیش از ۲۰۰ روزنامهنگار در غزه به دست اسرائیلیها کشته شدهاند و صدای آنها انکار و خاموش شده است»
باری؛ هیچ عیب و ایرادی ندارد، دست ما برای سادهترین حقمان جلوی امثال این هنرمندان پشت به وطن دراز نیست. صدای این مردم را هنرمندانی دیگر از همین دیار در رویدادهای هنری و فستیوالهای گوناگون به گوش جهانیان رساندهاند. فعالان رسانهای خارجی آزاده که حقیقت را دیدهاند به این دیار آمدند و صدای ما در کشور خودشان شدند.
امید اینکه اصحاب سینما و خصوصاً خانه سینما به عنوان خانه سینماگران و صنوف، قدری نسبت به این موضوع اهمیت بیشتری نشان دهند و با هنرمندان و سینماگران با گفتگو و تعامل این دیدگاه بدیهی و طبیعی را تبیین کنند تا بلکه شاهد این باشیم که صدای مظلومیت این مردم نیز به جهان از زبان آحاد هنرمندان ما در جشنوارهها شنیده شود.
دیدگاهتان را بنویسید