معمایِ ۵ هزار دلاری ترامپ به مردم آمریکا!

دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا به تازگی در جریان یک کارزار انتخاباتی، موضع‌گیری عجیبی را مطرح کرده است. ماجرا از این قرار است که وی در یک سخنرانی انتخاباتی در تگزاس مدعی شده که در صورت پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا، هر بزرگسال آمریکایی ۵ هزار دلار سود سهام دریافت خواهد کرد!

به بیان ساده‌تر، ترامپ پیش چشم همگان، به مردم آمریکا پیشنهاد رشوه داده و از این رهگذر سعی داشته رای آن ها را بخرد. تنها اندکی پس از این موضع‌گیری ترامپ که البته با تکرار آن از سوی رئیس جمهور آمریکا نیز همراه شده، برخی اقتصاددانان و تحلیلگران اقتصادی نسبت به آن واکنش نشان دادند. ناظران و تحلیلگران معتقدند ترامپ برای عمل کردن به وعده خود به صدها میلیارد دلار پول نیاز دارد. درست در همین نقطه، آنچه ترامپ اخیرا ادعا کرده، با علامت سوال های جدی رو به رو می شود.

اول اینکه بسیاری این سوال را مطرح کرده اند که ترامپ هیچ منبع مشخصی برای تامین پول لازم جهت عمل کردن به وعده خود را ندارد و همین مساله سبب می شود تا آنچه وی اخیرا گفته، چیزی جز یک وعده توخالی برای فریب افکار عمومی و تسهیل پیروزی حزب جمهوری خواه در انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا نباشد.

نکته دیگر اینکه باید این مساله را مورد اشاره قرار داد که ترامپ بدون اخذ مجوز از نهادهای قانونی آمریکا نمی تواند صدها میلیارد دلار را به یک وعده انتخاباتی تخصیص دهد. آن هم وعده ای که از اساس غیرقانونی است و از منابع عمومی دولت آمریکا سعی در نفع رساندن به یک حزب سیاسی مشخص دارد. ورای همه این ها، اقتصاد آمریکا اکنون با کسری بودجه سنگینِ قریب به دو تریلیون دلار رو به رو است. حال در شرایطی که این اقتصاد با این میزان از کسری بودجه و البته بدهی عمومی ۴۰ تریلیون دلاری رو به رو است، چطور رئیس جمهور آمریکا می‌خواهد میلیاردها دلار پاداش به مردم این کشور در ازای رای دادن به نامزدهای حزب جمهوری خواه در انتخابات میاندوره ای این کشور بدهد؟

موضوعی که آن نیز نشان می دهد تا چه اندازه ادعای اخیر ترامپ با واقعیت های اقتصاد آمریکا در تضاد است. در عین حال، آنچه ترامپ اخیرا ادعا کرده یک مرتبه دیگر پرده ای از فساد وی را هم کنار زده است. فردی که پیشتر بارها و بارها با اتهامات جدی با محوریت استفاده شخصی از موقعیت حقوقی خود و ثروت اندوزی از این طریق رو به رو شده است.

مجموع این مسائل یک واقعیت را فریاد می زنند و آن هم این است که آمریکای کنونی، رئیس جمهوری را در قدرت می بیند که منابع و ثروت های این کشور را اهرمی برای پیشبرد منافع شخصی خود ارزیابی می کند و جالب اینکه از طرح دیدگاه های غیرقانونی و منفعت‌طلبانه خود نیز هیچ ابایی ندارد. این معادله از چشم‌اندازی کلان از افول و زوال ایده هژمونی آمریکایی در محیط بین‌المللی نیز حکایت دارد.