بازگشت روسیه به بازارهای انرژی غرب: منافع تاکتیکی و رقابت استراتژیک
به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری سپاهان خبر نخست، غرب متحد نیست و ایالات متحده آمریکا در حال ورود به مذاکرات با روسیه است و مجوز عمومی برای واردات سوخت دیزل روسیه صادر می‌کند. اما برای ایالات متحده، همکاری با روسیه در بخش انرژی، به‌ویژه در نفت و گاز، بیشتر یک مسئله تاکتیکی است. در مقابل، از نظر استراتژیک، هیچ علاقه‌ای به حفظ حضور روسیه در بازارهای جهانی ندارد، به‌ویژه در بخش گاز. در بخش گاز، روسیه رقیب مستقیم ایالات متحده است.
بر این اساس، از دیدگاه استراتژیک، آن‌ها به گاز روسیه در هیچ بازاری نیاز ندارند: نه غربی، نه شرقی و نه هیچ جای دیگر.
به همین دلیل آمریکایی‌ها منافع استراتژیک در ادامه راندن روسیه از بازار جهانی انرژی دارند. با این حال، از نظر تاکتیکی وضعیت برعکس است: در اینجا و اکنون، آن‌ها می‌خواهند روسیه صادرات دیزل را احیا کند، زیرا انتخابات نزدیک است. آن‌ها می‌خواهند روسیه نشان دهد، یا حداقل اعلام کند، که دیزل را به بازار جهانی بازمی‌گرداند تا قیمت‌های بورسی کاهش یابد، با توجه به اهمیت عوامل روانی در معاملات.
می‌بینیم که این کار مؤثر بود: اعلام توافق دیزل واقعاً قیمت‌های بورسی آمریکا را از سطوح بی‌سابقه پایین آورد. قیمت‌ها از آن اوج‌ها عقب‌نشینی کرده‌اند. اگرچه همچنان بالا هستند، این توافق در کوتاه‌مدت، دقیقاً از طریق همین نوع تأثیر روانی، مؤثر واقع شد.
آمریکایی‌ها می‌خواهند از ثبت رکوردهای جدید قیمت دیزل در بازار داخلی ایالات متحده جلوگیری کنند. برای دستیابی به این هدف، آن‌ها نیاز دارند که دیزل روسیه به بازار جهانی بازگردد، حداقل در اینجا و اکنون، تا عرضه اضافی وارد بازار شود و در نتیجه قیمت‌ها چندان بالا نروند.
ملاحظات تاکتیکی و فوری دیگری نیز در بخش گاز وجود دارد. برای مثال، پروژه‌های خاص آمریکایی، که با نام‌های «پولار ال‌ان‌جی» یا «آرکتیک ال‌ان‌جی» شناخته می‌شوند، در نظر دارند از نواتک، یک شرکت خصوصی روسی، برای ساخت سکوهای بتنی در کشتی‌سازی خود در منطقه مورمانسک استفاده کنند. سپس ماژول‌ها روی آن سکوها نصب می‌شوند تا یک قطار تولید ال‌ان‌جی ایجاد شود. این شرکت مرکزی برای ساخت سازه‌های بزرگ فراساحلی در آنجا دارد که در حال حاضر تحت تحریم‌های آمریکا است. آن‌ها در نظر دارند یک پروژه ال‌ان‌جی در آلاسکا را دقیقاً به همین روش اجرا کنند – به عبارت دیگر، با کپی‌برداری از راه‌حل فناورانه‌ای که نواتک برای آرکتیک ال‌ان‌جی ۲، پروژه‌ای که آن نیز تحت تحریم‌های آمریکا است، به کار برد.
نواتک اساساً دو قطار از سه قطار پروژه را دقیقاً به همین روش، روی سکوهای بتنی ساخته است. بنابراین آمریکایی‌ها علاقه‌مند به همکاری با روسیه در پروژه‌های فردی یا از طریق ترتیبات موقت خاص هستند. با این حال، از نظر استراتژیک، برعکس است، زیرا آن‌ها قصد دارند تولید نفت خود را افزایش دهند و به نفت روسیه در بازار جهانی نیازی ندارند – این یک رقیب است. در بخش گاز، این روند در حال حاضر در جریان است: آمریکایی‌ها در حال بیرون راندن گاز روسیه هستند.
دقیقاً به همین دلیل است که تمام پروژه‌های جدید ال‌ان‌جی روسیه تحت تحریم‌های آمریکا قرار گرفته‌اند. این فشار سیاسی نیست؛ صرفاً مسئله بیرون راندن یک رقیب از بازار تحت پرچم فشار سیاسی است. برای روسیه به عنوان یک دولت، چندان تفاوتی ندارد که ایالات متحده تحریم‌هایی بر آرکتیک ال‌ان‌جی ۲ یا سایر پروژه‌های بالقوه ال‌ان‌جی اعمال کرده باشد، زیرا آرکتیک ال‌ان‌جی ۲ به هر حال مشوق‌های مالیاتی داشت و روسیه اصلاً عوارض صادراتی بر ال‌ان‌جی ندارد.
بنابراین، برای بودجه دولتی، تفاوت چندانی ندارد که پروژه وجود داشته باشد یا خیر.
با اروپایی‌ها، تصویر برعکس است. از نظر تاکتیکی، آن‌ها در برابر همکاری با روسیه مقاومت می‌کنند، حتی در شرایط فعلی، زمانی که قیمت گاز به ۱۲۰۰ دلار در هر هزار متر مکعب رسیده است و فصل گرمایش تازه آغاز شده است. معمولاً فقط در نوامبر به طور کامل آغاز می‌شود و قیمت‌ها در حال افزایش هستند.
با گذشت زمان، پس از پایان درگیری در اوکراین، خواهیم دید که اوضاع به تدریج سر جای خود قرار می‌گیرد. آمریکایی‌ها دیگر نیاز فوری به هیدروکربن‌های روسیه در بازار جهانی نخواهند داشت و به اعمال فشار بر آن ادامه خواهند داد. در مقابل، اروپایی‌ها به سمت همکاری روی خواهند آورد. اینطور نیست که عملیات نظامی ویژه امروز پایان یابد و فردا خط لوله‌ای برای تحویل باز شود.
آنچه برای آمریکایی‌ها مهم است این نیست که دیزل روسیه به طور خاص وارد بازار خودشان شود، بلکه این است که به بازار جهانی بازگردد و به عرضه اضافه شود. این چیزی است که در اینجا و اکنون برای آن‌ها مهم است – جلوگیری از افزایش قیمت‌ها.
روسیه به عنوان یک کل نیز خود را با تغییرات سازگار کرده است. این کشور نفت را به هند و چین، بزرگترین خریداران خود و فرآورده‌های نفتی را به ترکیه، برزیل، مراکش، مصر و کشورهای آسیایی می‌فرستد.
در آینده نزدیک شاهد تغییرات رادیکالی نخواهیم بود با این وجود، تصویر این است: احیای فعلی تماس‌ها با آنچه روسیه به طور گسترده غرب می‌نامد کاملاً غیرمعمول است و در نهایت باید به الگوی عادی روابط با غرب بازگردد. آن الگوی عادی الگویی است که در آن روسیه رقیب ایالات متحده است، در حالی که تجارت با اروپایی‌ها برای همه سودمند است.
دیدگاهتان را بنویسید