بمب ساعتی به نام ویپ در کیف مدرسه
این حقیقتی تلخ زیر پوست شهر است و ما با نسلی روبرو هستیم که در سن زیر ده سالگی، به جای بازی با مداد و دفتر، با نیکوتین آشنا می‌شوند، تضادی دردناک میان آمارهای روی کاغذ و فریادهای خاموش مشاوران مدارس که هشدار می‌دهند کودکان ما در حال غرق شدن در توهم سلامتی هستند.
شکاف عمیق میان آمار رسمی و واقعیت میدانی
به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری سپاهان خبر زمانی که مسئولان از پاکسازی مدارس از ویپ سخن می‌گویند، در واقع روی زخم باز یک معضل اجتماعی چشم می‌بندند. محمد داوری مشاور مدارس و سخنگوی سابق سازمان معلمان با لحنی هشداردهنده می‌گوید که هرگز نباید فریب واژه صفر را خورد. او معتقد است فاصله میان آمارهای رسمی و مشاهدات میدانی به قدری زیاد است که می‌توان آن را یک شکست در نظام پایش دانست. داوری تأکید می‌کند که گزارش‌های دریافتی از مشاوران مناطق مختلف تهران نشان می‌دهد مصرف ویپ نه تنها کاهش نیافته، بلکه در حال گسترش است. او اشاره می‌کند که حتی در مدارس مرفه و برخوردار که تصور می‌شود نظارت خانواده‌ها در بالاترین سطح است، ویپ به یک فرهنگ مخفی تبدیل شده است. به باور او، پنهان‌کاری دانش‌آموزان و عدم ثبت دقیق موارد در پرونده‌ها، باعث شده تا مسئولان تصویری غیرواقعی از وضعیت داشته باشند و همین خوش‌بینی کاذب، بزرگ‌ترین مانع در راه مقابله با این آسیب است.
سقوط در دام نیکوتین در سنین تک‌رقمی
شاید برای بسیاری عجیب باشد که کودک کلاس پنجمی چه انگیزه‌ای برای مصرف ویپ دارد، اما واقعیت‌های میدانی تکان‌دهنده است. داوری توضیح می‌دهد که اگرچه هسته اصلی مصرف‌کنندگان در مقاطع هفتم تا نهم هستند، اما اکنون زنگ خطر برای کودکان ۱۰ تا ۱۳ ساله به صدا درآمده است. این کودکان در سنی که هنوز در حال شکل‌گیری شخصیت هستند، با محصولاتی آشنا شده‌اند که به طور مستقیم بر سیستم عصبی آن‌ها اثر می‌گذارد. داوری هشدار می‌دهد که جذابیت‌های ظاهری ویپ، تنوع طعم‌ها و امکان استفاده پنهانی، باعث شده تا این محصول برای کودکان جذاب شود. او معتقد است که تصور بی‌خطر بودن ویپ، خطرناک‌ترین بخش این ماجراست؛ چرا که نخستین تجربه مصرف را برای کودک عادی جلوه می‌دهد و راه را برای اعتیادهای پیچیده‌تر در آینده باز می‌کند.
پنهان‌کاری سیستماتیک
یکی از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های این بحران، عدم انتقال درست اطلاعات به سطوح بالایی است و مشاور مدارس و سخنگوی سابق سازمان معلمان با انتقاد شدید از شیوه ثبت آسیب‌های اجتماعی در مدارس می‌گوید که بسیاری از مدیران و کادر مدرسه از ترس اینکه گزارش مصرف ویپ به اعتبار مدرسه لطمه بزند، موارد مشاهده شده را ثبت نمی‌کنند. این یعنی سلامت دانش‌آموز در برابر وجهه اجتماعی مدرسه قربانی می‌شود. داوری تأکید می‌کند که شناسایی و ثبت درست این موارد نباید نشانه ضعف مدرسه، بلکه باید نشانه جدی گرفتن مسئولیت تربیتی باشد. او همچنین به کمبود مشاوران و نگاه غیرتخصصی به آسیب‌های اجتماعی اشاره می‌کند و می‌گوید تا زمانی که مدرسه تنها به دنبال نمره و آمارهای زیبا باشد، واقعیت‌های تلخ در حیاط مدرسه پنهان می‌مانند.
نقش خانواده، میان شوک و پذیرش
اما در این میان، خانواده‌ها حلقه مفقود یا گاهی تسهیل‌کننده این آسیب هستند و مشاور مدارس و سخنگوی سابق سازمان معلمان اشاره می‌کند که گاهی مصرف دخانیات در محیط خانواده عادی تلقی می‌شود یا اضطراب و افسردگی در خانه، نوجوان را به سمت این رفتارهای پرخطر می‌برد. او هشدار می‌دهد که والدین نباید در صورت مواجهه با این موضوع، دچار شوک‌های شدید یا برخوردهای خشونت‌آمیز شوند. داوری معتقد است نحوه ورود خانواده باید متناسب با شرایط دانش‌آموز باشد؛ گاهی مشاوره در مدرسه کافی است و در موارد پیچیده‌تر، ارجاع به مراکز تخصصی درمان اعتیاد ضرورت دارد. به باور او، خانواده باید به جای قضاوت، به دنبال شناسایی ریشه‌های اضطراب و کمبود توجه فرزندشان باشد.
ریه‌هایی که در دود می‌سوزند
برای درک ابعاد فاجعه، باید از نگاه پزشکی به این موضوع نگریست. دکتر سعید راد متخصص بیماری‌های ریه و تنفسی در تحلیلی تکان‌دهنده می‌گوید که ویپ هرگز بی‌خطر نیست و در واقع یک بمب ساعتی برای ریه‌های کودکان است. او توضیح می‌دهد که مایعات مصرفی در ویپ حاوی مواد شیمیایی و فلزاتی مانند نیکل و سرب هستند که هنگام گرم شدن، مستقیماً وارد کیسه‌های هوایی ریه می‌شوند و باعث التهابات شدید و تخریب بافت‌های ریوی می‌گردند.
دیدگاهتان را بنویسید