پرچم از زاویه ای دیگر

چرا پرچم رایگان توزیع نمی شود؟

همزمان با شروع جنگ تحمیلی سوم علیه کشورمان (شنبه نهم اسفند۱۴۰۴)از حوالی ظهر همان روز تا کنون که حدود سه ماه سپری می شود اقشار مختلف مردم به طور خودجوش با اهدافی چون: خونخواهی رهبر شهید و سایر شهدا، حفظ تمامیت ارضی و دفاع از وطن، به خیابان ها آمدند. نه از جنگنده ها و بمب باران ها ترسیدند و نه زبان روزه و تشنگی را بهانه کردند. اگرچه دلشان از وضعیت اقتصادی و بی عدالتی ها و برخی حوادث حسابی پُر بود اما آمدند و ماندند و تا هنوز هم پای کار صیانت از موجودیت مملکتشان ایستاده اند.

به گزارش سرویس شهری پایگاه خبری سپاهان خبر در این میان اما یک نکته اساسی برای بسیاری از اذهان عمومی سوال برانگیز شده است و آن اینکه” آیا بهترنبود دراین اوضاع گرانی و تنگدستی ها، حداقل پرچم کشور را به طور رایگان در اختیار قرار می دادند؟”. حالا اینکه در طول نزدیک به نود روز راهپیمایی های خودجوش مردمی، چه پولی به جیب فروشندگان پرچم و چفیه رفت بماند و البته کسی هم بخیل نیست که لقمه نانی نیز عاید سفره هموطنانمان شود ولی نکته همان است که گفته شد.

بدون تعارف بگوئیم و به کسی هم برنخورد آخِر وقتی ملتی اینگونه با خروارها انتقاد و گلایه هنوز پای مسئولان و مملکتشان ایستاده اند، حقشان نیست که لااقل پرچم رایگان دریافت کنند؟. یقینا پاسخ های مختلفی در واکنش به این پرسش وجود دارد و احتمالا بعضی ها نیز اصلا از مطرح کردن چنین موضوعی ناراحت شوند اما این یک مطالبه اجتماعی است و نباید در نگاههای بعضا مغرضانه و سطحی گم شود.

همین دیروز غروب که در لابه لای جمعیت حاضر در میدان انقلاب تهران ایستاده بودم و تماشای پرچم های برافراشته و صدای پر طنین موسیقی حماسی دل و جان را به وجد می آورد، از مکالماتی که بین افراد و برخی عابران به گوش می رسید می شد مثنوی های هفتاد من نوشت.
چند خانم جوان که از صحبت هایشان معلوم بود در تمام این روزهای دفاع خیابانی حضور داشته اند همان طور که مقتدرانه پرچم های کوتاه و بلند را به حرکت در می آوردند طنز گونه به هم می گفتند” ایندفعه بیاین شراکتی یه پرچم خیلی بزرگ بخریم تا وطن فروشا از دیدنش کور بشن… ، دیدی طرف اومده میگه کجا پرچم میدن، بهش گفتم عزیزم باید بری اونور میدون پول بدی بخری…”.

یک خانم جوان با ظاهر امروزی هم بعد از چند بار این پا و آن پا کردن از پیاده رو به سمت یکی از پرچم گردان های نزدیک به خیابان آمد و پرسید ” ببخشید میشه پرچمتون رو به منم بدید یه کم تاب بدم؟”، فرد مقابل که خانمی میانسال بود جواب داد” اشکال نداره ولی همین جا بایست که گُمت نکنم”، خانم جوان پرسید” خیالتون راحت پرچمتون را برمیگردونم”، خانم میانسال بلافاصله با لبخند گفت” ناراحت نشی توروخدا، آخه یکی دوبار پرچمم رو دادم ولی بردن و دیگه نیوردن و مجبور شدم برم دوباره بخرم”، خانم جوان که از گرداندن پرچم در آن هیاهوی حماسی ذوق زده شده بود تشکر کرد و پرسید ” مگه قیمتش چند؟ کجا میفروشن؟”، خانم میانسال با دست اشاره کرد به گوشه ای از میدان یعنی ابتدای خیابان منتهی به آزادی و گفت” ببین همین جا چند نفری تقریبا هرروز هستن و خب قیمتها متفاوته، پرچم کوچیک و بزرگ فرق داره، ولی یه قیمت مشخصی نداره،… ، جاهای دیگه هم هست که میفروشن، از ۱۵۰ هزارتومن هست تا ۴، ۵ میلیون تومن…، ولی خب سرو جونم فدای ایران”.

اگرچه شنیدن و دیدن بعضی از عبارات و رفتارها نیز در جای خودش قابل تامل بود و ناراحت کننده، اما این دیالوگ های بی تکلف حال آدم را خوب می کند. همانطور که به سمت پیاده رو حرکت می کردم گپ و گفت جالب چند مرد و زن و کودک که ظاهرا خانواده بودند هم شنیده می شد، گویا پسربچه شان که ۷،۸ ساله به نظر می رسید اصرار داشت پرچم بزرگی که دو سه برابر قدش بود را بگرداند درحالی که سعی می کرد پایه پرچم را دردستانش نگه دارد مرد میانسال می گفت:” بابا حواست باشه پرچم رو تکون میدی توی چشم و چار کسی نره، محکم بگیرش و برو جلوتر که به کسی نخوره”. خانم جوان که ظاهرا مادر پسربچه بود همانطور که کمک فرزندش پرچم را گرفته بود می گفت” امیرمحمد مراقب باش نیفته ها، خدایی نکرده بخوره توی سر کسی”، پسرک بدون درنگ با لهجه غلیظ تهرانی و نگاهی مقتدرانه گفت:” انگار اولین بارمه؟، حالا خوبه بازم گرفتمش ها، نگران نباش خودم مراقبم”… .

انصافا آدم با تماشای این صحنه ها بیش از پیش به داشتن چنین مردمان باغیرت و مهربانی به خودش می بالد و از طرفی هم اگر باز به کسی برنخورد باید گفت انسان دلش از این همه مظلومیت و سخاوت بی چشم داشت مردم و جفاهایی که درحقشان شده و می شود به درد می آید.
القصه، دقایقی را کنار پیاده رو ایستادم، «ماجرای پرچم از زاویه ای دیگر» سوژه خوبی بود تا بابتش با چند نفر از همین مردم گفتگوی مختصری داشته باشم.

به سراغ جمع های کوچکی رفتم و سر صحبت را بازکردم، نظرات مختلفی درباره توزیع رایگان پرچم و قیمت های فعلیش ارائه شد. یکی از آن ها استاد دانشگاه آزاد بود، می گفت:” میدون انقلاب تهران اولین نقطه ایِ که تجمعات خودجوش مردمی از صبح شنبه نهم اسفند ۱۴۰۴ وقتی اون حملات تروریستی انجام شد شکل گرفت. دنیا دید که چطور سه ماهه این میدون خالی نشده، پرچم ایران روی زمین نمونده، منتهی انتظار مردم هم این بود که لااقل بساط فروش پرچم رو جمع می کردن و به طور رایگان در این تجمعات توزیع می شد”.

دیگری کاسب بود، می گفت: ” خیلی وضعیت اقتصادی بدتر شده و ما خودمون خیلی حرف داریم برای گفتن ولی خب نباید اجازه بدیم لاشخورها وارد مملکت بشن و این پرچم رو پایین بکشن. از اون طرف هم مردم توقع دارن مسئولین درکشون کنن نه در شعار بلکه در عمل. یعنی نمی شد همین پرچم رو مجانی به مردم میدادن؟، شما برید ببینید اطراف همین میدون انقلاب از ضلع جمهوری و آزادی گرفته تا کارگر و دانشگاه، چه قیمتایی میفروشن”.

کناردستیش صحبت او را قطع کرد و گفت:” والا آدم حس می کنه یه مافیا پشت داستان این پرچم فروشیاست… چی بگیم بخدا…”.
دیگری نیز صحبتش این بود:” پرچم رایگان پیشکش، چند نفر از این مفسدای اصلی و بزرگ اقتصادی رو همین جا توی میدون انقلاب گردن بزنن تا ملت دلشون خنک بشه و درس عبرت برای بقیه بشه”.
نفر بعدی از کارکنان بخش خصوصی بود او می گفت “یادم میاد حدود هفت هشت ده سال پیش توی همین تهران برای محرم بود اگر اشتباه نکنم که شهرداری پرچم های عزا و الم به طور رایگان می داد، به نظرم الان هم باید همین کار را می کردند”.

این شهروند تهرانی تقریبا درست می گفت، مهر ماه سال ۹۴ ستاد مردمی “پرچمداران اهل بیت” که در راستای گرامی داشت اعیاد، عزاداری‌ها و مراسم مذهبی طرح بزرگ علمداران را در تهران برگزار کرده بود، به طور رایگان پایه و پرچم مناسبت‌های مذهبی را برای نصب در سر در منازل، سازمان‌ها، شرکت‌ها، مغازه‌ها و سایر اماکن در اختیار شهروندان قرار داده بود. آن زمان این ستاد، سامانه پیامکی را اعلام کرده بود تا علاقمندان برای استفاده رایگان از طرح مورد نظر، شماره تماس و آدرس دقیق محل نصبشان را ارسال کنند و تجهیزات را دریافت کنند.

و اما یکی دو نفر دیگر، صحبتشان نقطه مقابل نظرات سایرین بود، این دو فرد حاضر در راهپیمایی می گفتند:” ملت چطور پیتزا می خرند خب پرچم هم بخرند، حالا بابت پرچم مملکتشون هم یه کم خرج کنند چی میشه؟ بعدشم پهلوی چیا میگن پول میگیرین میاین اینجا، تازه پرچم مجانی هم بهمون بدن دیگه واویلا”.

به سراغ چند نفر از فروشندگان پرچم در همان حوالی میدان انقلاب هم رفتم، جز یک فروشنده بقیه حاضر به صحبت نشدند. همان یک نفر هم در یکی دو جمله گفت: «خانم ما خودمون هم این پایه و پرچم رو گرون می خریم، خب باید یه چیزیم واسه خودمون داشته باشه یا نه”… .
آری، شاید به قول آن دو شهروند تهرانی که از بازنشستگان بانک بودند ” ایرادی ندارد همانطور که پیتزا می خریم برای خریدن پرچم هم هزینه کنیم”، ولی لُپ کلام اکثر شرکت کنندگان در راهپیمایی های کنونی این است:« مردمی که به رغم همه بی مهری ها و نابرابری ها و فشارها حتی یک روز هم میدان دفاع خیابانی را خالی نکردند، نه تنها پرچم رایگان حقشان است که باید تا همیشه با ایجاد رفاه و آسایش و امنیت، برایشان فرش قرمز پهن کرد».