ممنوعیت قلیان و دیجی در کافهها
به گزارش سرویس فرهنگ پایگاه خبری سپاهان خبر ; حالا در حاشیه سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، فیلم «عموی بچه‌ها» فرصتی فراهم کرده تا مخاطب، این‌بار نه فقط عمو پورنگِ آشنای قاب تلویزیون، بلکه داریوش فرضیایی را پشت این شخصیت ببیند؛ انسانی که مسیر هنری و شخصی‌اش از دهه شصت آغاز شده و در طول سال‌ها، با تجربه‌های گوناگون و خاطرات یک نسل گره خورده است.
فرضیایی درباره فیلم گفت: «این فیلم کودک نیست؛ یک فیلم خانواده است.» از نگاه او، قرار نیست «عموی بچه‌ها» صرفاً برای کودکان ساخته شده باشد، بلکه فیلم می‌تواند مخاطب بزرگسال را نیز با خود همراه کند؛ به‌خصوص نسلی که سال‌های جنگ را پشت سر گذاشته است.
او ادامه داد که برایش مهم است مخاطب بداند عمو پورنگ چه مسیری را طی کرده است؛ از چه جایگاهی عبور کرده، چه مراحلی را پشت سر گذاشته و چه تجربه‌هایی در این مسیر به دست آورده است. فیلم نیز تلاش می‌کند بدون آنکه همه چیز را مستقیم بیان کند، نشانه‌هایی از این مسیر را در روایت قرار دهد.
او در ادامه گفت: «اتفاقاتی که برای افراد دهه پنجاهی افتاده، می‌تواند برای مخاطب امروز جالب باشد. ما از زمان جنگ تجربه‌های زیادی داریم؛ سختی‌هایی را پشت سر گذاشتیم و فشارهایی را تحمل کردیم. چیزهایی را در آن دوران یاد گرفتیم و خیلی از این مسائل به شکل غیرمستقیم در فیلم مطرح شده است.»
همین نگاه، «عموی بچه‌ها» را از یک روایت صرفاً زندگی‌نامه‌ای فاصله می‌دهد. فیلم قرار است بخشی از زندگی یک چهره شناخته‌شده را روایت کند، اما به تجربه یک نسل نیز نزدیک می‌شود؛ نسلی که کودکی‌اش با محدودیت‌ها، نگرانی‌ها، جنگ و تغییرات اجتماعی گره خورده و امروز خاطرات آن سال‌ها را از دریچه‌ای متفاوت بازخوانی می‌کند.
فرضیایی در میان صحبت‌هایش به مادرش نیز اشاره کرد؛ مادری که جای خالی‌اش در چنین لحظه‌ای بیش از همیشه احساس می‌شود. او گفت دلش می‌خواست مادرش می‌توانست این فیلم را ببیند؛ جمله‌ای که به گفت‌وگو رنگی شخصی و عاطفی بخشید. پشت شخصیت خندان عمو پورنگ، خاطراتی وجود دارد که بخشی از آنها به خانواده و به‌خصوص مادرش بازمی‌گردد؛ خاطراتی که حالا روی پرده سینما، معنایی تازه پیدا کرده‌اند.
او با خوشحالی از حضور فیلم در جشنواره امسال صحبت کرد و همزمان تأکید داشت که آنچه مخاطب در جشنواره می‌بیند، تنها نیمی از مسیر فیلم با تماشاگر است. ادامه این مسیر برای او به واکنش مخاطبان وابسته است. به همین دلیل از مردم خواست فیلم را ببینند و درباره آن نظر بدهند؛ چرا که دوست دارد پیشنهادها، نگاه‌ها و حتی انتقادهای مخاطبان را بشنود.
در ادامه گفت: «من بیست‌وپنج سال کار کرده‌ام و از این مسیر لذت می‌برم.» برای او این فیلم تنها مرور گذشته نیست و خاطرات مشترک چند نسل را دوباره زنده می‌کند؛ فرصتی است برای آنکه بعد از بیست‌وپنج سال، خودش را در برابر نگاه مخاطب قرار دهد و نظرات، پیشنهادها و انتقادهای او را بشنود.
اما وقتی صحبت به بازگشت به برنامه‌های قدیمی و ساخت آثاری شبیه گذشته رسید، نگاهش تغییر کرد. فرضیایی معتقد است هر دوره‌ای زبان و نیاز خودش را دارد. او تأکید کرد که همیشه تلاش کرده کارهایش را متناسب با زمانه انجام دهد و آنچه در گذشته ساخته شده، متعلق به همان دوران بوده است.
او ادامه داد: «من به گذشته برنمی‌گردم. گذشته برای گذشته بوده است. برگشت به گذشته محال است.» از نظر او، اگر قرار باشد دوباره در حوزه کودک و نوجوان کاری ساخته شود، باید شرایط تولید آن فراهم باشد و کیفیت، مهم‌ترین اصل باشد. به‌ویژه در حوزه کودک، مخاطب امروز به کاری نیاز دارد که از نظر محتوا، اجرا و کیفیت تولید بتواند با جهان تازه او ارتباط برقرار کند.
در پایان، «عموی بچه‌ها» بیش از آنکه فقط تصویری از یک چهره شناخته‌شده باشد، تلاشی است برای باز کردن پنجره‌ای به پشت صحنه زندگی مردی که بیست‌وپنج سال از عمر خود را با کودکان و خانواده‌ها سپری کرده است. فیلم، گذشته را به امروز پیوند می‌زند؛ گذشته‌ای که برای داریوش فرضیایی با خاطره مادر، سال‌های جنگ، سختی‌های یک نسل و مسیر طولانی رسیدن به جایگاه «عمو پورنگ» معنا پیدا می‌کند. شاید به همین دلیل، «عموی بچه‌ها» پیش از آنکه داستان یک عمو برای بچه‌ها باشد، روایت مردی است که کودکی چند نسل را با خود حمل کرده و حالا ایستاده است تا ببیند این نسل‌ها، او را چگونه به یاد می‌آورند.
جهت پیگیری سایر اخبار جشنواره فیلم کودک و نوجوان ، می‌توانید برچسب [جشنواره فیلم کودک و نوجوان ] را دنبال کنید.
دیدگاهتان را بنویسید