به گزارش سپاهان خبر سالهاست مردمی که در این شهر زندگی میکنند، در پیادهروها، در اتوبوسهای شلوغ، در صف نانوایی و در کوچه پس کوچههای شهر ، آدم هایی را میبینند که شاید هر روز از کنارشان رد شدهاند اما دقت لازم را نداشتند.
جوانی که با ویلچر به سمت محل کارش میرود و صبحها زودتر از همه بیدار میشود تا دیر نرسد، دختری که با دستهای لرزان و ارادهای آهنین خط مینویسد و نقاشی میکشد، مردی که با زبان اشاره حرف دارد و کسی پیدا نمیشود که بشنود، نوجوانی که از پشت پنجره اتاقش به آسمان نگاه میکند و دلش میخواهد یک روز قصه خودش را برای همه تعریف کند. این مردم، همانهایی هستند که توانمندی های زیادی دارند اما شاید درست دیده نمیشوند . نه به خاطر نداشتن استعداد، بلکه به این خاطر که کمتر کسی دوربینش را به سمتشان چرخانده است.
اصفهان میزبان برگزاری
نهمین جشنواره ملی رسانهای افراد دارای معلولیت و غیرمعلول حالا درست همینجا ایستاده است؛ جشنوارهای که آمده تا آن دوربینها را بچرخاند، آن حرفها را بشنود و آن قصهها را روی کاغذ و روی پرده بیاورد. آثار این جشنواره کشوری زیر ذرهبین داورانی نشستهاند که باید تصمیم بگیرند کدام روایت، حرف تازهتری برای گفتن دارد. و همه اینها در حالی است که اصفهان خود را آماده میکند تا در آینده ای نزدیک میزبان قله این رویداد باشد.
جایی که دیده شدن آغاز میشود
جشنواره رسانهای معلولان از همان دورههای اول، یک هدف ساده و در عین حال سخت را دنبال میکرد؛ اینکه کاری کند جامعه از حالت نگاه ترحمآمیز به این قشر بیرون بیاید و به جای آن، تواناییهایشان را ببیند. سالهاست معلولان در این سرزمین ثابت کردهاند که محدودیت جسمانی به معنای محدودیت در توانایی نیست. در کارگاههای کوچک خانگی، در استودیوهای ساده، در اتاقهای کم نور و با ابزارهایی که شاید برای دیگران معمولی به نظر برسند، آثاری ساخته و پرداخته شده که میتواند هر بینندهای را میخکوب کند. جشنواره رسانهای، پلی است میان این تلاشهای دیده نشده و چشمهایی که باید ببینند. این رویداد در طول سالهای گذشته توانسته فاصله میان رسانهها و دنیای معلولان را کمی کمتر کند و حالا در نهمین دوره خود، این راه را با جدیت بیشتری ادامه میدهد.
داوری؛ مرحلهای که همه چیز را روشن میکند
مرحله بازبینی آثار نهمین دوره این جشنواره با حضور داوران متخصص به پایان رسید. آثاری که از استانهای مختلف کشور به دبیرخانه رسیده بودند، از چند زاویه بررسی شدند؛ محتوا و پیام اثر، خلاقیت و نوآوری در ارائه، کیفیت رسانهای و فنی، و مهمتر از همه، شیوهای که هر اثر زندگی و توانمندی افراد دارای معلولیت را به تصویر کشیده بود. داوران باید از میان حجم بالایی از کارها، بهترینها را جدا میکردند و این کار سادهای نبود. چرا که بسیاری از این آثار، نه با تجهیزات حرفهای بلکه با عشق ساخته شده بودند و همین، کار داوری را حسابی سخت میکرد.
از جزئیات داوری تا رؤیای اصفهان
منصور گلناری، دبیر برگزاری این رویداد، در گفتگو با ما از روزهای پرفشار داوری و از آنچه در دل این جشنواره میگذرد سخن گفت. او توضیح داد که مرحله بازبینی آثار با حضور داوران متخصص انجام شد و آثار راه یافته از استانهای مختلف کشور بررسی شدند. به گفته او، داوران در این مرحله به سراغ محتوا، خلاقیت، کیفیت رسانهای و نحوه بازنمایی زندگی و توانمندی افراد دارای معلولیت رفتند و تلاش کردند از کنار هیچ جزئیاتی ساده عبور نکنند.
او درباره فلسفه این جشنواره گفت که هدف اصلی، فراهم کردن بستری برای نمایش استعدادها و روایتهای بی بدیل معلولان است؛ روایتهایی که شاید در رسانههای بزرگ جای کمی برایشان باز شده باشد. گلناری تأکید کرد که جشنواره میخواهد زمینه تعامل بیشتر رسانهها با حوزه معلولیت را ایجاد کند و کاری کند که خبرنگاران و مستندسازان، این قشر را نه به عنوان یک موضوع حاشیهای، بلکه به عنوان بخشی از زندگی روزمره شهر ببینند.
فرصتی برای معرفی ظرفیتهای رسانهای و فرهنگی شهر
بخشی از گفتگو به میزبانی اصفهان اختصاص داشت. گلناری از این صحبت کرد که برگزاری این رویداد در اصفهان برای دست اندرکاران یک فرصت ارزشمند است. به گفته او، این میزبانی فرصتی است برای معرفی ظرفیتهای رسانهای و فرهنگی این شهر و برای جلب توجه بیشتر به مطالبات و توانمندیهای افراد دارای معلولیت. اصفهان شهری است که همیشه نامش با هنر، معماری و ظرافت گره خورده و حالا میخواهد این بار ظرافت را در روایت زندگی معلولان نشان دهد.
او اشاره کرد که در آینده ای نزدیک اصفهان شاهد تجلی توانمندیهای بی بدیل معلولان خواهد بود و آثار منتخب در همین رویداد معرفی و از سازندگانشان تقدیر میشود. گلناری در ادامه گفت که این جشنواره میتواند شروع تازهای باشد برای اینکه صدای معلولان بلندتر به گوش مسئولان و مردم برسد و راه برای حضور بیشترشان در عرصه رسانه بازتر شود.
گلناری از این هم گفت که دغدغه اصلی دست اندرکاران این است که هیچ اثر خوبی به خاطر مشکل لجستیکی یا کمبود اطلاع رسانی از دست نرود و همه شرکت کنندگان احساس کنند کاری که کردهاند دیده و ارزش گذاری شده است.









دیدگاهتان را بنویسید