تفاهمنامه زمانی ارزش دارد که تامینکننده منافع و امنیت ملی ما باشد
واشنگتن بار دیگر ماهیت متناقض سیاست خارجی خود را آشکار کرده است. دولتی که با خروج یکجانبه از برجام و اجرای سیاست شکستخورده «فشار حداکثری» تلاش کرد جمهوری اسلامی ایران را وادار به عقبنشینی کند، امروز از مذاکره و توافق سخن میگوید. با این حال، همان دولت همچنان ساختار تحریمها را حفظ کرده، به ادبیات تهدید متوسل میشود و در پی تحمیل مطالباتی فراتر از حقوق و تعهدات بینالمللی است.
به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری سپاهان خبر دونالد ترامپ در مواضع مختلف خود، گاه از دستیابی قریبالوقوع به توافق با ایران سخن میگوید و گاه گزینه نظامی و تشدید تنش را مطرح میکند. این تناقضگوییها بیش از هر چیز بیانگر فقدان یک راهبرد منسجم و سردرگمی واشنگتن در مواجهه با واقعیتهای جدید منطقهای و جایگاه جمهوری اسلامی ایران است.
جمهوری اسلامی ایران بارها تأکید کرده است که هرگونه گفتوگو تنها بر پایه احترام متقابل، تأمین منافع مشروع ملت ایران و رفع واقعی تحریمها معنا پیدا میکند. تجربه سالهای گذشته نیز نشان داده است که سیاست فشار نهتنها به اهداف اعلامی آمریکا نرسیده، بلکه موجب تقویت رویکرد مقاومت، خوداتکایی و افزایش توان بازدارندگی ایران شده است.
رویکرد «تهدید همزمان با مذاکره» از سوی واشنگتن نشان میدهد که آمریکا از یک سو به دنبال محدودسازی قدرت ایران است و از سوی دیگر نمیتواند هزینههای شکست سیاستهای تقابلی خود را نادیده بگیرد. همین تناقض، عامل اصلی بیاعتمادی عمیق میان دو طرف و مانع پیشرفت هرگونه روند دیپلماتیک پایدار است.
جمهوری اسلامی ایران همواره بر دفاع از حقوق مسلم و منافع ملی خود تأکید داشته و نشان داده است که در برابر فشار و زورگویی عقبنشینی نخواهد کرد. هر توافقی تنها زمانی میتواند پایدار و قابل اتکا باشد که بر پایه عزت، احترام متقابل و تأمین حقوق ملت ایران شکل گیرد، نه به عنوان ابزاری برای تداوم فشارهای سیاسی و اقتصادی.
در شرایط کنونی، آنچه بیش از هر چیز ضرورت دارد تغییر رفتار واشنگتن و فاصله گرفتن از سیاستهای مبتنی بر فشار، تهدید و استانداردهای دوگانه است. تا زمانی که آمریکا میان مذاکره و تهدید در نوسان باشد، سخن گفتن از توافقی پایدار و قابل اعتماد بیش از آنکه یک واقعیت سیاسی باشد، یک ادعای تبلیغاتی خواهد بود.
دیدگاهتان را بنویسید