تنبیه مهره اسرائیل در منطقه

خلیج‌ فارس این روزها ملتهب ‌ترین روزهای خود را تجربه می‌کند. پس از انسداد تنگه هرمز و نمایش ناکام «پروژه آزادی» توسط ایالات متحده که در نهایت به تعلیق این طرح انجامید، حالا کانون توجهات به سمت امارات رفته است. حملات جمهوری اسلامی به زیرساخت‌های انرژی در فجیره امارات و هشدارهای صریح تهران به این کشور مبنی بر اینکه ابوظبی اگر «مهره اسرائیل» شود، «درسی خواهد گرفت که هرگز فراموش نخواهد کرد» همگی مورد توجه تحلیلگران حوزه روابط بین الملل قرار گرفته است.

شیطنت اماراتی ها

اماراتی ها در این سال ها به خوبی نشان داده اند که چطور در زمین اسرائیل و آمریکا بازی می کنند. ارزیابی‌های اطلاعاتی تهران نشان می‌دهد نقش امارات متحده عربی در حملات علیه ایران، فراتر از میزبانی پایگاه‌های آمریکایی بوده است. تلاش‌های ابوظبی برای ناکامی مذاکرات در پاکستان همچنین خروج هفته گذشته آنها از اپک برای تشدید فشارها بر دیگر تولید کنندگان و مانور مستقل در بازار انرژی در کنار تلاش برای انتقال نفت از بندر الفجیره، قطعا از دید مقامات ایرانی پنهان نمی ماند.

باید گفت اماراتی ها از سال ها قبل، خط لوله زمینی در جنوب تنگه هرمز ساختند تا با انتقال نفت از میادین نفتی ابوظبی در ساحل خلیج فارس به سمت بندر فجیره در ساحل دریای عمان، نیاز به تنگه هرمز را حذف کنند. در حالی که آمریکا تلاش می‌کرد محاصره دریایی خود علیه جمهوری اسلامی را هر روز محکم تر کند، همزمان حاکمان ابوظبی می‌کوشیدند با انتقال نفت خود به بندر الفجیره از طریق خط لوله حبشان(خط نارنجی)، تنگه هرمز را دور بزنند! این یعنی کاهش فشار بر آمریکا با تزریق نقت بیشتر و افزایش فشار بر ایران از طریق محاصره دریایی. در این راستا حمله به موقع ایران به چنین نقطه‌ای، به زنجیره‌ای از فعالیت‌های اقتصادی ضربه خواهد زد از جمله صادرات نفت خام، ذخیره‌ سازی، سوخت‌رسانی، و حتی اعتماد بازار به امنیت مسیرهای جایگزین. مضاف بر اینکه ایران با این اقدام نشان داد که هم اراده و هم توانایی خود برای مختل کردن جریان انرژی در سراسر منطقه وسیع‌تر را دارا است.

ترس از وارد شدن به جنگ با ایران

واقعیت آن است که اکنون امارات بر سر یک دوراهی استراتژیک قرار گرفته است. از یک سو توسعه پایدار این کشور در گرو صلح در منطقه است اما از سوی دیگر آنان اصرار بر حفظ تنش و تکیه بر اتحادهای نظامی با آمریکا و اسرائیل دارند. اما با همه این تفاسیر به نظر می رسد که مقامات ابوظبی وارد یه جنگ تمام عیار با ایران نخواهند شد . این مسئله دلایل متعددی دارد اول اینکه امارات به دلیل نزدیکی جغرافیایی بسیار بالا با ایران، یکی از آسیب‌ پذیرترین کشورهای منطقه است.

فاصله سواحل دبی و ابوظبی تا ایران کمتر از ۱۰۰ کیلومتر است و بنادر کلیدی مانند جبل علی و فجیره کاملاً در دسترس موشک‌های بالستیک و پهپادهای ارزان‌قیمت ایران قرار دارند. دوم اینکه کشور امارات همیشه به عنوان کشوری شناخته شده که ریسک سرمایه گذاری در آن بسیار پاییین است واز این رو در سالهای گذشته توانسته به خوبی سرمایه های زیادی را جذب کند اما در صورت وقوع جنگ، بخش‌های کلیدی رشد غیرنفتی مانند گردشگری، املاک، هوانوردی و تجارت آزاد این کشور با مشکل جدی مواجه خواهند شد تا همین جای کار هم حملات هوایی و موشکی به امارات متحده عربی، به ویژه دبی، تصویر این کشور را به عنوان پایگاهی امن و باثبات برای سرمایه گذاری در اقتصاد خاورمیانه آشفته، دچار خدشه جدی کرده است. مسئله دیگر این است که در کنار نیاز گسترده امارات به واردات کالای اساسی که در صورت وقوع جنگ با چالش جدی مواجه خواهد شد ، ساختار جمعیتی آن هم به عنوان یک نفطه ضعف محسوب می شود. بیش از ۸۸ درصد جمعیت این کشور را نیروی کار خارجی تشکیل می دهند که در صورت وقوع جنگ تمام عیار با ایران، این نیروها از کشور خارج شده و کسب و کارها را با اختلال مواجه می سازند.