از شور میدان تا یاد شهیدان میناب در روز دانش آموز
همیشه روز دانش‌آموز شور و حال خاصی دارد. یادم می‌آید ما هم همین‌طور بودیم؛ وقتی این روز می‌رسید، انگار تمام شهر پر می‌شد از صدای خنده‌ها و هیجان بچه‌ها. از هر مدرسه‌ای می‌آمدیم و در میدان اصلی شهر جمع می‌شدیم. در میان آن همه جمعیت، با مشت‌های گره‌کرده و صدای بلند شعار می‌دادیم. آن حس اتحاد و هم‌صدا شدن با بقیه، چیزی بود که هر سال ما را به میدان می‌کشاند. اما هر سال وقتی در میدان می‌ایستادیم، یک سوال در دلمان بود که اصلاً چرا ما اینجا جمع شده‌ایم و این روز در تقویم ملی ما چه جایگاهی دارد.
داستان خونی که تقویم را سرخ کرد
به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری سپاهان خبر این همه شور و شعار، ریشه‌اش در یک روز تلخ و تکان‌دهنده است. علت نامگذاری آن این است که دانش‌آموزان تهرانی به نشانه اعتراض به حکومت پهلوی در روز ۱۳ آبان ۱۳۵۷ در محوطه دانشگاه تهران تجمع کرده بودند که توسط رژیم پهلوی کشته شدند. به همین دلیل جمعی از دانش آموزان مدارس پایتخت طی بیانیه‌ای اعلام کردند که ما دانش آموزان ایرانی روز شنبه سیزدهم آبان ۱۳۵۷ را به عنوان روز دانش آموز اعلام نموده و قصد داریم هر ساله با یاد شهیدان جنبش دانش آموزی در این روز بر وحدت و یکپارچگی خود بیفزاییم.
به همین منظور روز ۱۳ آبان برای گرامی داشت کشته شدگان در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان روز دانش‌آموز نامگذاری شد.
در واقع، روز دانش‌آموز یادآور همان خون‌های پاکی است که سال‌ها پیش ریخته شد تا نام دانش‌آموزان شهید در تاریخ ما ثبت شود و ما هر سال برای یادآوری آن ایثارها در میدان‌ها جمع شویم.
غیاب تلخ و حضور نامرئی بچه‌های میناب
اما امسال، روز دانش‌آموز با سال‌های قبل فرق دارد. امسال وقتی دانش‌آموزان با همان شور همیشگی پا به میدان می‌گذارند، یک غم عمیق هم همراهشان است. یاد و خاطره دانش‌آموزان شهید مدرسه میناب، امسال با تمام وجود در میدان‌ها حضور دارد. بچه‌هایی که سال گذشته، در همین موقع، با کیف‌هایشان در میدان شهرشان ایستاده بودند و شعار می‌دادند، اما متاسفانه در جنگ چهل روزه به شهادت رسیدند و دیگر نتوانستند امسال کنار دوستانشان باشند و امسال هر دانش‌آموز در مشت‌های گره‌کرده‌اش، فریاد آن بچه‌های میناب را هم دارد.
انگار هر شعاری که در میدان می‌پیچد، از زبان آن دانش‌آموزانی است که به شهادت رسیدند. شاید آن‌ها را در میان جمعیت نبینیم، اما حس می‌کنیم که درست کنار ما ایستاده‌اند، با ما هم‌صدا شده‌اند و با لبخندی از آسمان، ما را تماشا می‌کنند. یاد آن‌ها هرگز فراموش نمی‌شود و هر سال در روز دانش‌آموز، جایشان در قلب ما و در میدان‌های شهرمان خالی است اما حضورشان ابدی است.
دیدگاهتان را بنویسید