تفاهمنامه زمانی ارزش دارد که تامینکننده منافع و امنیت ملی ما باشد
هر کشوری برای بقای خود به زیربناهای مستحکمی نیاز دارد و در این مسیر، سرزمینی می تواند آینده ای درخشان داشته باشد که به اصطلاحِ امروزی ها، قادر باشد “باگ”هایش را پیدا کند، آن را بپذیرد و سپس دررفع هریک؛ بی وقفه گام بردارد. از نمایی دیگر، پرداختن به این موضوع که« یک کشور چگونه قدرتمند می شود» هموارکننده راه خواهد بود. بی گمان تحقق چنین هدفی، به پیش نیازهای متعددی بستگی دارد، مولفه هایی مانند: جمعیت- منابع-صنایع-خلاقیت-درایت-شجاعت، که هرکدام زنجیروار به یکدیگر متصل هستند. از میان تمامی این عوامل، درایت و شجاعت مهمترین نیروی محرکه به شمار می آید، نظیر آنچه که دربرخی از کشورها مشاهده می شود.
به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری سپاهان خبر پرواضح است، هنگامی که عالی ترین سطح مدیریت یک جامعه دارای نگاهی تیزبین و آینده نگر باشد و البته شهامت تنبیه ناکارآمدان و پاکسازی فساد را نیز داشته باشد، آن وقت می توان چشم اندازی شگرف را برای آن جغرافیا ترسیم کرد.
دو کشور چین و ژاپن نمونه بارز این دسیپلین هستند، مدیریت های قابل تحسین در سطوح عالی که توانست چین و ژاپن را در زمره برترین ابرقدرت های دنیا قرار دهد. اجرای دقیق احکام قانونی و بدون تعارف توسط رهبران این دولت ها در برخورد با جرائم مدیرانشان یکی از دهها ویژگی است که می توان برشمرد.
اعدام یک مقام سابق شهرداری(یانگ یولین) در شرق چین به دلیل دریافت رشوه ۳۲۵ میلیون دلاری(۲.۲میلیارد یوان) که در طول سی سال خدمتش انجام داده بود از نمونه های بارزی است که به تازه گی انجام شده و باردیگر نشان داد که رمز موفقیت در کشورداری “شی جین پینگ” نیز همانند سایر رهبر و روسای جمهوری خلق چین مبنی بر حفظ و رعایت چه چارچوب های قانونی بوده است… .
بی گمان، چشم بادامی های امروزِ آسیا، نه فقط با داشتن رهبرانی کاربلد و جسور که با مردمی پر تلاش و همدل نیز موفق شده اند از انزوا فاصله بگیرند و دنیا را تسخیر کنند.
و اما “باگ های جمهوری اسلامی ایرانِ خودمان” کجاست که هنوز مفسدان و مجرمان به ویژه در حوزه اقتصادی کشور، اختاپوس گونه در لایه های گوناگون در حال خزیدن هستند و باعث قطور تر شدن دیوارهای بی اعتمادی در جامعه اند.
روزگاری شاید، مصلحت – مدارا و آبروداری؛ دلیل زبان اَلکَنِ مجریان قانون بود و مجبور به پذیرش عدم قاطعیتشان در به اشد مجازات رساندن غول های فساد بودیم ولی اکنون چنین رویه ای برای جامعه منسوخ شده و چیزی جز، “استراتژی شفافِ عاری از فریب” مورد قبول نیست. پرسش دیگری که شاید بتوان با پاسخ عملی به آن، اعتبار ازدست رفته زمامداران را بازسازی کرد این است که،«برای جبران خسارات ناشی از آن چالش های پیچ درپیچ، چه اقداماتی موثر خواهد بود؟ آن هم دروضعیت اجتماعی و سیاسیِ کنونی».
شاید بد نباشد در همین خصوص هشدارهایی که سالهاست مورد بی توجهی قرار گرفته را برای چندمین بار مرور کنیم، آن زمان ها که دروغ و رانت و تورم روبه عادی سازی شدن بود و رفته رفته می رفت تا “برمودا وار” اعتماد ملت نسبت به همه چیز بلعیده شود. از اختلاس های میلیاردی و انتسابِ بعد از استیضاح گرفته تا اعمال خشونت و ارعاب های اجتماعی، از نمایش افراط و تفریطی گری های سیاسی تا پشت پرده های عریض و طویل حزبی و جناحی که صرفا منافع عده ای خاص را تامین می کرد، همه و همه حاصل صدها باگ آشکار و پنهانی است که به اندازه یک تاریخ جای بحث و گفتگو دارد.
با این حال از نظر نگارنده در یک جمع بندی ساده می توان گفت«برای داشتن یک کشور قدرتمند، قبل از هرچیز باید به فهم صحیح از آن رسید و سپس با ابزار عقلانیت و شجاعت، گنداب های مدیریتی را لایروبی کرد و طومارطومار ندانم کاری و اشتباهات پرتکرار را از لابه لای بخش های مختلف بالا کشید و بی معطلی موریانه هایِ عامل را امحاء کرد».
دیدگاهتان را بنویسید