تفاهمنامه زمانی ارزش دارد که تامینکننده منافع و امنیت ملی ما باشد
این هفته به نام نجیب ترین و شریف ترین طبقه جامعه رقم خورده است، اما بیش از آنکه زمان جشن باشد، مجالی برای بازخوانی رنج های بی پایانی است که در پس صورت های سرخ شده با سیلی کارگران ، پنهان مانده است. در واقع در روزگاری که چرخ دنده های اقتصاد با عرق جبین کارگران می چرخد، سهم صاحبان این دستان پینه بسته، ایستادگی در برابر طوفان تورم و نبردی نابرابر برای حفظ کرامت انسانی در کنار سفره های کوچکی است که هر روز زیر بار گرانی، نای نفس کشیدن ندارند.
به گزارش سرویس اقتصاد پایگاه خبری سپاهان خبر ; آری این هفته ، هفته گرامیداشت کارگر است ، کارگرانی که جنگ رمضان با تمام شدن صدای انفجار و فروریختن دیوارها برای آنان به پایان نرسید، چرا که برای آنها، تلخ ترین فصل جنگ درست از لحظه ای آغاز شد که غبار انفجارها نشست کرد اما بیکاری و فقر بر سر سفره هایشان آوار گردید. در حالی که آمارهای رسمی از خسارات زیرساختی سخن میگویند، حقیقت عریان در صورتهای سرخ شده با سیلی ،کارگرانی نهفته است که نان را از میان آتش و خون بیرون میکشیدند و حالا با سنگرهای خالی تولید روبرو شده اند.
هفته کارگر در حالی آغاز شده است که متاسفانه به دنبال جنگ اخیر بسیاری از کارگران بیکار شده اند.
بحران در ستون فقرات تولید
حیات یک جامعه به ضرب آهنگ پتکها و چرخش چرخ دنده هایی وابسته است که توسط کارگران به حرکت در می آیند. اما وقتی سایه شوم جنگ بر کشوری سنگینی می کند، اولین لرزه ها بر ستون فقرات تولید می افتد. در ماههای اخیر، جامعه کارگری ایران شرایطی را تجربه کرده که در دهه های گذشته بی سابقه بوده است. اگر تا پیش از این، تنها دغدغه یک کارگر، عقب ماندن دستمزد از تورم بود، حالا امنیت جانی و بقاء کارگاه نیز به سبد نگرانی های او اضافه شده است. بیکاری های اجباری ناشی از تخریب واحدها و فشارهای روانی ناشی از جنگ، لایه های جدیدی از بحران را در صفحه جامعه ورق زده است.
کارگران سنگر تولید را به قیمت جانشان حفظ کردند
برای درک بهتر این وضعیت، به سراغ حمیدرضا امینی، دبیر خانه کارگر اصفهان رفتیم .وی در گفتگوی اختصاصی با ما، پرده از آمارهایی برداشت که عمق فاجعه را نشان می دهد. او صحبتهایش را با بغضی در گلو آغاز کرد و از خونهایی گفت که پای دستگاههای تولید ریخته شده است. امینی میگوید: استان اصفهان ۳۰۶ شهید تقدیم این آب و خاک کرده که در این میان، ۵۰ نفر از شهدای جنگ اخیر، از جامعه کارگری بوده اند. نکته ای که قلب هر انسانی را به درد می آورد این است که ۲۵ نفر از این عزیزان، دقیقا در حین انجام کار و در حالی که اجازه ندادند چرخ صنعت متوقف شود، به شهادت رسیدند. آنها کارگرانی بودند که سنگر تولید را به قیمت جانشان حفظ کردند.
سایه بیکاری گسترده روی زندگی کارگران
اما درام جنگ فقط به خون و شهادت ختم نمی شود بخش تاریکتر داستان، مرگ تدریجی معیشت است. دبیر خانه کارگر اصفهان با اشاره به وضعیت واحدهای تولیدی اعلام کرد که بیش از ۱۹۰۰ واحد کوچک و بزرگ در استان بر اثر حملات و شرایط جنگی آسیب دیده اند. پیامد مستقیم این ویرانی، بیکاری گستردهای است که مانند سایه روی زندگی کارگران افتاده است.
هشدار برای فروپاشی صندوق های حمایتی
امینی با نگرانی هشدار می دهد تاکنون بیش از ۳۰ هزار نفر در استان اصفهان برای دریافت بیمه بیکاری مراجعه کرده اند. اینها فقط آمارهای ثبت شده است، واقعیت بسیار تلخ تر و گسترده تر است،مشکل اینجااست که کارگر بیکار شده، تنها ۵۵ درصد حقوق پایه خود را دریافت میکند، آن هم در شرایطی که تورم چندبرابری شده است. سازمان تامین اجتماعی اکنون با یک بحران دوطرفه روبرواست ، از یک سو درآمدش به دلیل بیکاری کارگران کاهش یافته و از سوی دیگر باید مستمری و بیمه بیکاری عظیمی را پرداخت کند. اگر دولت فورا مداخله نکند، تا دو ماه دیگر احتمال فروپاشی این صندوق و ناتوانی در پرداخت حقوق بازنشستگان وجود دارد.
از تورم بالای ۵۰ درصدی تا کالابرگ های بی اثر
در بخش دیگری از این گفتگوی اختصاصی، موضوع به معیشت گره خورد. جایی که امینی معتقد است ریشه بسیاری از مشکلات فعلی به پیش از جنگ و تصمیمات اقتصادی دولت بازمی گردد. حذف ارز ترجیحی و طرحهای موسوم به شفاف سازی قیمتها، پیش از آنکه موشکی شلیک شود، سفره کارگران را هدف قرار داده بود. او با نقد تند به آمارهای رسمی تورم می گوید: دولت تورم را ۵۰ درصد اعلام میکند، اما اگر سری به بازار بزنید می بینید که کارگر تورمی بالا تر را با گوشت و پوست خود حس میکند به طوریکه برخی اجناس تا ۵۰۰ درصد افزایش قیمت داشته اند.
وقتی قیمت مواد غذایی اولیه چندین برابر می شود، کالابرگهای دولتی عملا هیچ دردی را دوا نمی کنند. امروز فاصله میان دستمزد و خط فقر به اقیانوسی تبدیل شده که عبور از آن برای یک خانواده کارگری غیرممکن است. کارگر ما شرمنده خانواده اش برای تامین ابتدایی ترین نیازهای زندگی است.
دیدار با بازماندگان ، جای خالی جشن در هفته کارگر
امینی در پایان، در خصوص برنامه های انسانی این تشکل در هفته کارگر گفت: ما در این هفته، به جای جشن های متداول، به خانه شهدای کارگر میرویم. وظیفه ماست که از خانواده هایی دلجویی کنیم که سرپرستشان را در راه تولید و در میانه نبرد از دست داده اند. ما به آنها میگوییم که کنارشان هستیم، هرچند که میدانیم غم نان و غم جان به این سادگیها التیام نمی یابد.
دیدگاهتان را بنویسید