واکاوی پدیده سیگارکشیدن دختران نسل جدید
به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری سپاهان خبر اظهارات اخیر دونالد ترامپ مبنی بر اینکه ایالات متحده آمریکا دیگر به توافق با ایران نیازی ندارد، در شرایطی مطرح شده که اقتصاد آمریکا و بازارهای مالی جهان همچنان با پیامدهای اقتصادی جنگ ایران دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
حتی اگر واشینگتن از منظر نظامی خود را در موقعیت برتر بداند(که این گزاره با واقعیت های میدان نمی‌خواند)، از منظر اقتصادی همچنان به پایان بحران نیاز دارد. بازار سهام آمریکا یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این فشار اقتصادی است. در ماه‌های اخیر، بازارهای مالی آمریکا چندین بار با اُفت شدید ارزش مواجه شده‌اند به‌طوری‌که در برخی مقاطع، ارزش بازار شرکت‌های آمریکایی حدود یک تریلیون دلار و در مقطعی دیگر چند تریلیون دلار کاهش یافته است.
البته نمی‌توان تمام این اُفت‌ها را صرفا به جنگ ایران نسبت داد و عواملی مانند نگرانی درباره ارزش‌گذاری شرکت‌های فناوری و چشم‌انداز اقتصاد جهانی نیز در آن نقش داشته‌اند. با این حال، جنگ و افزایش ریسک های ژئوپلیتیک، یکی از عوامل اصلی تشدیدکننده بی‌ثباتی بازارها بوده است. اهمیت جنگ ایران برای اقتصاد آمریکا بیش از هر چیز در بازار انرژی نمایان می‌شود. تنگه هرمز یکی از حیاتی‌ترین مسیرهای انتقال نفت جهان است و حدود یک‌پنجم نفت مصرفی جهان از این گذرگاه عبور می‌کند. هرگونه اختلال در تردد نفتکش‌ها از این مسیر، قیمت جهانی نفت را افزایش می‌دهد.
پیامد این اتفاق برای شهروند آمریکایی، افزایش قیمت بنزین، گران‌تر شدن حمل‌ونقل، افزایش هزینه تولید کالا و در نهایت تشدید تورم است. آمریکا اگرچه به اندازه برخی کشورهای آسیایی به نفت عبوری از تنگه هرمز وابسته نیست، اما از افزایش قیمت جهانی نفت مصون نمی‌ماند. مساله مهم‌تر آن است که افزایش قیمت انرژی می‌تواند برنامه اقتصادی دولت ترامپ را نیز با مشکل مواجه کند. گران شدن نفت و سوخت، تلاش فدرال رزرو برای مهار تورم را دشوارتر می‌کند و ممکن است امکان کاهش نرخ بهره را محدود سازد. نرخ بهره بالا نیز هزینه وام‌گیری شرکت‌ها و خانوارها را افزایش می‌دهد و به کاهش سرمایه‌گذاری و مصرف منجر می‌شود.
به این ترتیب، آثار جنگ از بازار انرژی به بازار سهام، اوراق قرضه، مسکن و زندگی روزمره آمریکایی‌ها منتقل می‌شود. در چنین شرایطی، توافق با ایران می‌تواند یکی از مهم‌ترین ابزارهای کاهش ریسک اقتصادی آمریکا باشد. دستیابی به یک توافق پایدار، در صورت اجرای تعهدات دو طرف، می‌تواند امنیت تردد در تنگه هرمز را تقویت کند، فشارهای روانی بر بازار نفت را کاهش دهد، انتظارات تورمی را تعدیل کند و اعتماد سرمایه‌گذاران را به بازارهای مالی بازگرداند. علاوه بر این، پایان جنگ می‌تواند هزینه‌های سنگین نظامی آمریکا را کاهش دهد و منابع بیشتری را در اختیار دولت آمریکا برای رسیدگی به مسائل داخلی قرار دهد.
نکته اساسی این است که پیروزی نظامی احتمالی، الزاما به معنای پیروزی اقتصادی نیست. ممکن است ترامپ تصور کند بدون توافق نیز می‌تواند فشار بر ایران را ادامه دهد، اما اقتصاد آمریکا برای بازگشت به ثبات، به کاهش تنش‌های منطقه‌ای و پایان نااطمینانی در بازار انرژی نیاز دارد. ادامه وضعیت نه جنگ تمام‌عیار و نه صلح پایدار، سرمایه‌گذاران را در حالت انتظار نگه می‌دارد و هزینه‌های اقتصادی و نظامی را استمرار می بخشد. در نهایت، مساله فقط این نیست که ترامپ از نظر سیاسی به توافق با ایران نیاز دارد یا خیر بلکه مساله این است که اقتصاد آمریکا تا چه زمانی می‌تواند هزینه‌های تداوم این بحران را تحمل کند. موضوعی که اکنون به سرگیجه مهمی برای رئیس جمهور آمریکا تبدیل شده است.
دیدگاهتان را بنویسید