باز آمد بوی ماه مدرسه

کلاس های ساکت، دوباره پر شد از دانش آموزان  و دلتنگی‌های طولانی ماه‌های تعطیلی، با اولین بغل گرم همکلاسی‌ها، شسته شد و رفت.

شوری که دوباره جان گرفت

به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری سپاهان خبر چه زیباست تماشای این بچه‌ها… با آن کیف‌های رنگارنگ و کفش‌هایی که هنوز بوی نو بودن می‌دهند. انگار تمام دنیا را در دست داشتند و با هر قدمی که به سمت کلاس می‌رفتند، ذوقشان بیشتر می‌شد. بدو بدو کردن‌هایشان در حیاط، فریادهای شادی و آن نگاه‌های کنجکاو که دنبال دوست‌های قدیمی می‌گشت، انگار دوباره روح زندگی را به مدرسه‌ها برگرداند. بعد از آن همه روز دوری و تعطیلی سخت از اسفند سال پیش، حالا دوباره کلاس‌ها گرم شده و هر گوشه از مدرسه، قصه‌ای از یک دیدار دوباره است که لبخند را بر لب‌های کوچکشان می‌نشاند.

سفری به کوچه‌های خاطره

وقتی به این بچه‌ها نگاه می‌کنم، ناخودآگاه یاد روزهای اول مهر می افتم که چه شادمانه در کوچه‌پس‌کوچه‌ها می‌دویدم تا زودتر خودم را به مدرسه برسانم و آن بوی خاص صبح‌های اول مهر را استشمام کنم،  بویی که ترکیبی از سرمای ملایم پاییزی و عطر گلهای بهاری داشت.
‌آن روزها، وقتی سریال باز هم مدرسه‌ام دیر شد پخش می‌شد و بازی‌های اکبر عبدی را می‌دیدیم، انگار خودم را جای او میگذاشتم   همان شاگردی که می‌ترسید دیر برسد. چه روزهای ساده و شیرینی بود. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم سال‌ها چقدر زود گذشت، اما هنوز هم هر بار زنگ اول مهر می‌زند، آن دختربچه کوچولو در دل من بیدار می‌شود و با همین بچه‌ها، دوباره می‌دود و ذوق رفتن به مدرسه را تجربه  می‌کند.

دانش آموزان کوچک میناب همیشه زنده اند

اما میان این همه شادی، یک جای خالی هست که هرگز پر نمی‌شود. امسال وقتی صدای خنده‌ی بچه‌ها را می‌شنوم، ناخودآگاه یاد دانش‌آموزان عزیز میناب می‌افتم. همان گل‌های پاکی که اسفند ماه سال گذشته، در حالی که شاید برای همین روزها رویایی در سر داشتند، همگی با هم به شهادت رسیدند. آن‌ها در مدرسه به پرواز درآمدند و حالا دیگر جایشان در لیست حضور و غیاب کلاس‌ها نیست.
‌اما آن‌ها هرگز فراموش نخواهند شد و امروز، صدای گام‌هایشان در کنار گام‌های این بچه‌ها به گوس میرسد . صدای خنده‌هایشان در باد می‌پیچد و در هر گوشه‌ مدرسه‌های ایران شنیده می‌شود. آن‌ها امروز در تک تک مدرسه های ایران زمین پا به پای دانش آموزان وارد مدرسه شده‌اند و یادشان تا ابد در قلب ما زنده است و  فراموش نخواهند شد.

امیدی که هرگز نمی‌میرد

امروز اول مهر برای همه بچه های ایران زمین یادآور این است که زندگی، با تمام غم‌ها و فقدان‌ها، دوباره جاری می‌شود و  با یاد کسانی که رفتند، قوی‌تر می‌شویم و با امید به آینده، رشد می‌کنیم. امیدوارم امسال برای هر کودکی که وارد مدرسه می‌شود، سالی باشد سرشار از لبخندهای بی‌پایان و دوستی‌های عمیق،  سالی که در آن هر کلاس درس، نویدبخش آینده‌ای روشن‌تر باشد.