تفاهمنامه زمانی ارزش دارد که تامینکننده منافع و امنیت ملی ما باشد
در حالی که بحثهای ژئوپلیتیک بر تقابلهای نظامی متمرکز است، لایهی زیرین و بسیار مخاطرهآمیزِ این تنشها، در معادلات پیچیده «امنیت انرژی» و «لجستیک جهانی» نهفته است. گزارشهای اخیر رسانههای معتبر، از جمله نیویورک پست، حقیقتی تکاندهنده را بازتاب دادهاند: آخرین محمولههای نفتی که پیش از بحران در تنگه هرمز روانه مسیر شده بودند، تازه به سواحل کالیفرنیا رسیدهاند. این واقعیت نشان میدهد که اقتصاد ایالات متحده در حال حاضر، در مرحلهی مصرفِ «ذخایر در جریان» (In-transit stocks) قرار دارد؛ یعنی اقتصاد آمریکا بر پایه محمولههایی استوار است که پیشتر از گلوگاههای حساس عبور کرده و در حال حاضر در چرخه پالایشی هستند.
این موضوع، یک حقیقت استراتژیک را آشکار میکند: «دردسرِ واقعیِ انسداد تنگه هرمز، هنوز آغاز نشده است.»
به گزارش سرویس اقتصاد پایگاه خبری سپاهان خبر از منظر تحلیل زنجیره تأمین (Supply Chain Analysis)، ما با یک «شکاف زمانی بحرانی» (Critical Time Lag) روبرو هستیم. حتی با فرضِ بازگشتِ سریعِ جریان ترافیک دریایی در تنگه هرمز، محمولههای جدید نیازمند یک بازه زمانی طولانی برای عبور از اقیانوسها و رسیدن به بنادر مقصد هستند. با احتساب زمانِ ترانزیت و سپس فرآیند پیچیده پالایش و تبدیل نفت خام به مشتقات سوختی (مانند بنزین، گازوئیل و سوخت جت)، از زمان بازگشایی تنگه تا اثرِ ملموسِ افزایش عرضه بر قیمتهای مصرفکننده در بازار داخلی آمریکا، بازهای بسیار طولانی پیشرو خواهد بود. این یعنی اقتصاد آمریکا با یک «خلاء تأمین ساختاری» مواجه خواهد شد که اثرات تورمی آن، بسیار فراتر از سرعتِ بازگشت جریان نفت خواهد بود.
این بحران، تنها محدود به ایالات متحده نیست؛ بلکه یک «شوک عرضه» (Supply Shock) جهانی را رقم خواهد زد. با توجه به تفاوت در فواصل جغرافیایی، کشورهای مختلف با شدتهای متفاوت این فشار را احساس خواهند کرد. اما حقیقتِ غیرقابل انکار این است که تأخیر در دریافت مواد استراتژیک نظیر نفت، گاز و بهویژه کودهای شیمیایی، زنجیرههای تولید در بسیاری از کشورهای غربی را با بحران مواجه خواهد کرد.
در نهایت، آنچه جهان با آن روبرو است، یک «ابهام استراتژیک» است: در حالی که بازارهای جهانی در انتظار تعیین تکلیف تردد از تنگه هرمز و حل مناقشات در این باره هستند، این عدم قطعیت (Uncertainty)، به تنهایی میتواند منجر به نوسانات شدید در بازار کالاهای پایه و ایجاد شوکهای تورمی در اقتصادهای وابسته به واردات شود. جهان اکنون در میان دو لبهی تیز قرار دارد: تقابلهای نظامی در خلیج فارس و فروپاشی تدریجیِ امنیتِ تأمین در بازارهای جهانی.
دیدگاهتان را بنویسید