در نقشه ها و عکس های قدیمی اصفهان، کوچه ای به نام جهانبانی از دروازه دولت به سمت خیابان آمادگاه بین کاخ چهلستون هشت بهشت دیده می شود. با تعریض این کوچه، خیابانی به نام باغ گلدسته متولد شد که تا امروز هم پا برجاست.

تخت فولاد در هر گوشه و کنارش می‌توان پا به پای تاریخ قدم زد و به یاد آورد که چه روزگارانی سپری شده است و چه معماران خوش ذوق و خوش قریحه‌ای برای عالمان و مشاهیر تخت فولاد بقعه و تکیه ساخته‌اند.

میدان نقش جهان برای هر ایرانی و حتی گردشگران غیر ایرانی یک تصویر زنده از پویایی فرهنگ و تمدن یک ملت هزاران ساله است.

دلم می‌خواهد تخت فولاد را دیگر بار نظاره کنم و آجر به آجر آن را که قصه‌ای دیگرگونه از تاریخ دارد به تماشا بنشینم.

داستان به زمانی برمی گردد که اصفهان توسط شاه عباس به عنوان پایتخت انتخاب شد و قرار شد در سال 1006قمری در کنار مجموعه دولتخانه صفوی و میدان نقش جهان یک محور گردشگری بزرگ به نام چهارباغ بنا شود.

جوان ترها شاید اسم آب بخشان یا آب پخشگان به گوششان آشنا نباشد اما برای قدیمی های اصفهان، این اسم یادآور خاطرات تلخ و شیرین زیادی است.

نام هزارجریب برای اهالی اصفهان، تصویر یک خیابان با شیب تند را تداعی می‌کند که به دامنه‌های کوه صفه و ترمینالی به همین نام منتهی می‌شود.

زیارتگاه تاریخی امامزاده ماستی در محله سنبلستان اصفهان، به‌دلیل معماری ارزشمند و باورهای مردمی خاص، همچنان مورد توجه زائران و گردشگران قرار دارد.

از بلوار کشاورز به سمت سه راه سیمین، وقتی به میدان ارتش می رسیم، اسمی بر سر زبان ها تکرار می شود به نام فرح آباد که اصفهانی ها به لهجه خودشان «فَرحِباد» تلفظ می کنند.

صدای ممتد و هولناک آژیر... صدایی که برای نسل‌های امروز شاید تنها تداعی فیلم‌ها و خاطرات قدیمی باشد، اما برای مردمان دهه شصت، واقعیتی تلخ و هرروزه بود. آن صدا به معنای یک چیز بود ،وضعیت قرمز!