مسئله واشنگتن «ایرانِ مستقل» است، نه «ایرانِ هستهای»
زیرساختهای ریلی همواره بازتابدهنده چشماندازهای سیاسی و اقتصادی یک ملت هستند. وقتی صحبت از احداث یک خط راه آهن به میان میآید، سخن از ایجاد پیوندهای استراتژیک و تغییر نقشه ترانزیتی منطقه است. امروز، پروژه راه آهن کرمانشاه به خسروی، با چشماندازی که تا بغداد و فراتر از آن تا مدیترانه امتداد مییابد، در حال تبدیل شدن به یکی از حیاتیترین کریدورهای ترانزیتی غرب کشور است. در قلب این پروژه عظیم، ریلهای تولیدی مجتمع ذوبآهن اصفهان قرار دارند، محصولاتی که نه تنها نماد خودکفایی صنعتی ایران، بلکه ابزاری برای اتصال دوباره ایران به بازارهای منطقه و جهان هستند.
از کرمانشاه تا بغداد زنجیرهای برای توسعه
خط ریلی کرمانشاه به خسروی با طول ۲۶۳ کیلومتر، مسیری است که از شرق کرمانشاه آغاز شده و با عبور از اسلامآباد غرب، سرپلذهاب و قصرشیرین، دروازههای عراق را میگشاید. این پروژه که در حال حاضر پیشرفت فیزیکی ۵۷ درصدی را تجربه میکند، در صورت تکمیل، با اتصال به مسیر خسروی ـ خانقین و سپس بغداد، زنجیرهای ۴۷۲ کیلومتری را شکل میدهد که فاصله تهران و کرمانشاه را به پایتخت عراق پیوند میزند.
این اتصال ریلی، تنها یک دستاورد مهندسی نیست، بلکه یک فرصت طلایی اقتصادی است. برآوردها نشان میدهد که این مسیر ظرفیت جابهجایی سالانه ۲.۷ میلیون مسافر و ۵ میلیون تن بار را دارد. علاوه بر این، بهرهبرداری از این خط میتواند سالانه حدود ۹۰ میلیون لیتر در مصرف سوخت صرفهجویی کند که ارزش اقتصادی آن حدود ۴۵۰۰ میلیارد ریال برآورد شده است.
تولید ملی در خدمت زیرساختهای راهبردی
در پشت صحنه این پروژه عظیم، قدرت تولید صنعتی ایران متجلی شده است. قرارگاه سازندگی خاتمالانبیاء به عنوان پیمانکار این طرح، تاکنون هزار و ۲۰۰ تن ریل تخصصی ۶۰E1 با گرید R260 را از ذوبآهن اصفهان تامین کرده است. برای درک ابعاد این نیاز، باید به این نکته اشاره کرد که برای تکمیل کل محور، بیش از ۴۰ هزار تن ریل مورد نیاز است.
در واقع، ریل تولیدی ذوبآهن اصفهان در اینجا از یک محصول صنعتی ساده فراتر رفته و به بخشی از امنیت ترانزیتی کشور تبدیل شده است. این پیوند میان «تولید ملی» و «توسعه زیرساختی»، نشان میدهد که چگونه صنایع مادر کشور میتوانند در تحقق اهداف کلان دولت برای تقویت جایگاه ایران در شبکه ترانزیتی منطقه نقش ایفا کنند.
چشماندازی به سوی مدیترانه و اروپا
اهمیت این مسیر در توافقات اخیر تهران و بغداد دوچندان شده است. اتصال ریلی ایران و عراق، نه تنها هزینه حملونقل را کاهش داده و حجم مبادلات تجاری را افزایش میدهد، بلکه نقش حیاتی در تسهیل جابهجایی میلیونها زائر عتبات عالیات، بهویژه در ایام اربعین، ایفا میکند.
اما در افقی دورتر، این خط ریلی میتواند بخشی از یک کریدور بزرگتر شرق به غرب باشد؛ مسیری که آسیای میانه و شرق ایران را به عراق و در ادامه به مدیترانه و اروپا متصل کند. ریلهای ذوبآهن اصفهان اکنون بر روی مسیری قرار گرفتهاند که هدف نهایی آن، تبدیل ایران به قطب ترانزیتی منطقه است، مسیری که از کارخانههای اصفهان آغاز شد، از کوههای کرمانشاه گذشت و اکنون رویای اتصال به بغداد و جهان را در سر دارد.
دیدگاهتان را بنویسید