تفاهمنامه زمانی ارزش دارد که تامینکننده منافع و امنیت ملی ما باشد
فوتبال بیش از هر زمان دیگری به شفافیت نیاز دارد، نه به فرمولهایی که از دل لابی، فشار و مصلحتسنجیهای غیرورزشی بیرون میآید.
به گزارش سرویس ورزش پایگاه خبری سپاهان خبر ، در شرایطی که رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران در فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۵ به دلیل شرایط ناشی از جنگ و تحولات منطقهای ناتمام مانده، حالا زمزمههایی از فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ به گوش میرسد که بهجای بازگشت به اصول روشن و بدیهی رقابت ورزشی، بهدنبال طراحی فرمولی جدید برای تعیین قهرمان و معرفی نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی هستند.
فرمولی که اگر اجرایی شود، نهتنها با منطق ورزشی همخوانی ندارد، بلکه میتواند یکی از شائبهبرانگیزترین تصمیمات سالهای اخیر فوتبال ایران لقب بگیرد.
یکی از پیشنهادهایی که از سوی برخی مسئولان باشگاهها مطرح شده، این است که در صورت ناتمام ماندن لیگ، بهجای استناد به جدول ردهبندی، نتایج بازیهای رودررو میان تیمهای مدعی ملاک تعیین سهمیههای آسیایی قرار گیرد، بر اساس همین فرمول، این احتمال بهوجود آمده که تیمهایی مانند استقلال، پرسپولیس و تراکتور بهعنوان نمایندگان ایران در رقابتهای فصل آینده آسیا معرفی شوند و در مقابل، فولاد مبارکه سپاهان با وجود قرار گرفتن در رتبه سوم جدول، از گردونه سهمیه آسیایی کنار گذاشته شود.
اینجاست که پرسش اصلی شکل میگیرد، چگونه ممکن است تیم سوم جدول حذف شود اما تیم ششم، یعنی پرسپولیس، به لیگ قهرمانان دو آسیا برسد؟
اگر قرار باشد جایگاه تیمها نه با امتیازهای کسبشده در طول فصل، بلکه با فرمولی ناگهانی و سلیقهای تعیین شود، دیگر فلسفه برگزاری یک لیگ رفتوبرگشتی چیست؟
لیگ برتر یعنی رقابت مستمر، یعنی ۳۰ هفته تلاش، یعنی امتیاز گرفتن از همه تیمها، نه فقط چند بازی خاص مقابل مدعیان. سپاهان بر مبنای جدول رسمی، در رتبهای قرار دارد که باید شانس طبیعی و قانونی برای کسب سهمیه آسیایی داشته باشد. حذف این تیم و جایگزینی تیمی که ششمی جدول را در اختیار دارد، نهفقط غیرقابل دفاع، بلکه آشکارا خلاف اصل شایستهسالاری ورزشی است.
چنین تصمیمی این پیام را به جامعه فوتبال مخابره میکند که جدول اهمیتی ندارد؛ این فرمولهای پشت پرده هستند که سرنوشت سهمیهها را تعیین میکنند، آنچه این ماجرا را حساستر میکند، نام تیمی است که در این فرمول منتفع میشود؛ پرسپولیس.
وقتی تیمی که در رتبه ششم قرار دارد، با یک تغییر ناگهانی در معیارها، ناگهان در مسیر آسیایی شدن قرار میگیرد، طبیعی است که افکار عمومی این سؤال را مطرح کند که آیا فدراسیون فوتبال بهدنبال آن است که به هر شکل ممکن پرسپولیس را راهی آسیا کند!
فوتبال بیش از هر زمان دیگری به شفافیت نیاز دارد، نه به فرمولهایی که از دل لابی، فشار و مصلحتسنجیهای غیرورزشی بیرون میآید.
واضح است که شرایط خاص کشور میتواند ادامه لیگ را با دشواری مواجه کند، اما اگر فدراسیون واقعاً قادر به برگزاری ۸ هفته پایانی نیست، راهحل آن فرمولسازی نیست. راهحل، رجوع به قواعد روشن، از پیش تعیینشده و قابل دفاع است؛ نه خلق معیارهای جدید در میانه بحران.
اگر جدول ردهبندی تا پایان هفته بیستودوم مبنا قرار نگیرد و قرار باشد تفسیرهای جدید جایگزین آن شود، باید نام لیگ را از لیگ برتر به چیزی شبیه همان تعبیر کنایهآمیز هواداران تغییر داد، دیگ برتر؛ جایی که هر بار ملاقه را به کف دیگ میزنند، آنچه پایین بوده بالا میآید و آنچه بالا بوده به پایین میرود!
ماجرا فقط حذف احتمالی سپاهان نیست، خطر اصلی تثبیت یک رویه نادرست در فوتبال ایران است؛ رویهای که میگوید هر زمان شرایط پیچیده شد، میتوان بهجای اجرای قانون، قانون جدید ساخت. امروز سپاهان قربانی این فرمول است، فردا ممکن است هر تیم دیگری باشد. این یعنی بیثباتی مطلق، یعنی از بین رفتن اعتماد باشگاهها، هواداران و حتی نهادهای بینالمللی به ساختار تصمیمگیری فوتبال ایران.
اگر فدراسیون و سازمان لیگ نتوانند لیگ برتر را به سرانجام برسانند، حداقل باید به اصول بدیهی رقابت احترام بگذارند، حذف تیم سوم جدول و فرستادن تیم ششم به آسیا، نه منطق دارد، نه وجاهت قانونی، نه توجیه کارشناسی. چنین تصمیمی فقط یک پیام روشن دارد، نتایج داخل زمین مهم نیست، مهم این است که پشت میزها چه فرمولی نوشته شود و این همان چیزی است که فوتبال ایران را از مسیر حرفهایگری دور میکند.
دیدگاهتان را بنویسید