دوراهی باخت-باخت اقتصادِ آمریکا پیش روی ترامپ!
چند روز قبل، روز جهانی آلزایمر بود و سازمان جهانی بهداشت توجه به ابعاد گوناگون این بیماری را از برنامه های مهمی دانست که در واقع زنگ هشداری برای نظام سلامت همه کشورها محسوب می شود. طبق اعلام WHO ، آلزایمر در سراسر جهان سیر شتابنده ای پیدا کرده به طوری که حدود نیمی از افراد بالای ۸۵ سال درخطر ابتلا به آلزایمر قرار دارند.
به گزارش سرویس سلامت پایگاه خبری سپاهان خبر دکتر فرزانه بهادری، عضو هیات علمی گروه آموزشی سالمندشناسی دانشگاه شیراز، در همین رابطه و نحوه رفتار با بیمار مبتلا به آلزایمر به نکات جالب توجه ای اشاره کرده است که در ادامه می خوانید:
۱- آلزایمر تنها با کاهش حافظه همراه نیست، بلکه می‌تواند تغییراتی در رفتار، احساسات، ارتباطات اجتماعی و توانایی فرد در انجام فعالیت‌های روزمره ایجاد کند؛ بنابراین نحوه تعامل با بیمار باید علمی، صبورانه و متناسب با شرایط شناختی او باشد.
۲- رفتارهایی مانند بی‌قراری، پرخاشگری، اضطراب، تکرار مکرر سؤال یا درخواست، اختلال خواب، مقاومت در برابر مراقبت و سرگردانی؛ در بسیاری از موارد می‌توانند واکنشی به یک نیاز برآورده‌نشده باشند و نباید صرفاً به عنوان «رفتار نامناسب» بیمار در نظر گرفته شوند. درد، خستگی، گرسنگی، تشنگی، احساس ناامنی، نیاز به استفاده از سرویس بهداشتی، تغییر محیط، شلوغی و سر و صدای زیاد یا ناتوانی بیمار در بیان خواسته‌های خود می‌تواند زمینه‌ساز بروز چنین رفتارهایی باشد.
۳- یکی از نخستین اقدامات در مواجهه با رفتارهای چالش‌برانگیز، شناسایی علت احتمالی رفتار است؛ چرا که رفتار بیمار می‌تواند نوعی ارتباط غیرکلامی برای بیان درد، ناراحتی یا نیاز او باشد.
۴- پیش از واکنش نشان دادن به رفتار بیمار، باید عواملی مانند درد، گرسنگی، تشنگی، خستگی، خواب‌آلودگی، نیاز به سرویس بهداشتی، شلوغی محیط یا تغییر ناگهانی در برنامه روزانه بررسی شود. به جای تمرکز صرف بر حذف یک رفتار، باید تلاش کرد عامل ایجادکننده آن شناسایی و در صورت امکان، شرایط محیطی یا نحوه ارتباط با بیمار اصلاح شود.
۵- اصلاح مداوم بیمار یا تلاش برای متقاعد کردن او درباره برداشت نادرستش از واقعیت، ممکن است اضطراب و تنش او را افزایش دهد. در چنین شرایطی بهتر است به جای مخالفت مستقیم، احساس بیمار مورد توجه قرار گیرد و با ایجاد اطمینان و آرامش، مسیر گفت‌وگو به سمت موضوعی آرامش‌بخش هدایت شود.
۶-استفاده از تکنیک تغییر مسیر و جلب توجه بیمار به موضوعی دیگر, از روش‌های غیر دارویی در مدیریت رفتارهای چالش‌برانگیز است. هنگامی که بیمار دچار اضطراب، خشم یا تکرار یک رفتار خاص می‌شود، ادامه دادن بحث ممکن است شرایط را دشوارتر کند.
در چنین شرایطی می‌توان موضوع گفت‌وگو را تغییر داد، فعالیت ساده‌ای به بیمار پیشنهاد کرد، موسیقی مورد علاقه او را پخش کرد، عکس‌های قدیمی را با او مرور کرد یا بیمار را به انجام فعالیتی آشنا دعوت کرد.
۷-تمرکز مداوم بر ناتوانی‌های بیمار می‌تواند احساس وابستگی و اضطراب را افزایش دهد. بهتر است کارهای ساده و متناسب با توانایی فرد به او واگذار شود و موفقیت‌های کوچک او مورد تشویق قرار گیرد. استفاده از جملات مثبت و تشویق بیمار برای مشارکت در فعالیت‌های ساده می‌تواند به حفظ احساس توانمندی و استقلال او کمک کند.
۸-تلاش برای اثبات اشتباه بیمار یا وارد شدن به بحث منطقی در بسیاری از موارد موجب افزایش تنش می‌شود، بهتر است احساس بیمار پذیرفته شود و توجه او به موضوع یا فعالیتی آرامش‌بخش تغییر پیدا کند.
۹-فعالیت‌هایی مانند حمام کردن، لباس پوشیدن و غذا خوردن ممکن است برای برخی بیماران استرس‌زا باشد پس، پیش از شروع مراقبت باید اقدام مورد نظر برای بیمار توضیح داده شود و تا حد امکان به او اجازه مشارکت داده شود.
۱۰-عجله نکردن، حفظ حریم خصوصی و رعایت احترام بیمار از نکات مهم در زمان ارائه مراقبت‌های شخصی است و می‌تواند به کاهش مقاومت بیمار کمک کند.
دیدگاهتان را بنویسید