زمان گذار از کهنه‌پرستی انرژی

ضرورت حرکت به سوی انرژی‌های تجدیدپذیر

ایران با وجود داشتن حدود ۳۰۰ روز آفتابی در سال، همچنان به سوخت‌های فسیلی وابسته است و سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در سبد انرژی کشور کمتر از سه درصد است. این وضعیت نه تنها به تشدید آلودگی هوا و افزایش بیماری‌ها منجر می‌شود بلکه به معنای هدررفت منابع ارزشمندی است که قابلیت تبدیل به محصولات با ارزش افزوده برای صنایع پایین‌دستی را دارند.

به گزارش سرویس اقتصاد پایگاه خبری سپاهان خبر در این راستا، کارشناسان بر ضرورت گذار از سوخت‌های فسیلی به انرژی‌های تجدیدپذیر تأکید دارند. سوخت‌های فسیلی می‌توانند به جای سوزاندن، در پالایشگاه‌ها به موادی با ارزش تبدیل شوند، اما در حال حاضر بخش عمده این سوخت‌ها صرف تولید انرژی می‌شود.

این کار به تولید آلودگی‌های زیست‌محیطی و بیماری‌های ناشی از آن منجر شده و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. دولت هرچند سیاست‌های متعددی را در این زمینه دنبال کرده است، اما نیاز به برنامه‌ریزی دقیق و یک متولی قوی برای مدیریت مصرف انرژی به شدت احساس می‌شود.

بر اساس اطلس جهانی انرژی، استان‌هایی مانند خراسان رضوی با تابش مناسب خورشید، قابلیت ویژه‌ای برای تولید انرژی از منابع تجدیدپذیر دارند. اگر برنامه‌ریزی مناسبی انجام شود، می‌توان از این ظرفیت‌ها به‌خوبی بهره‌برداری کرد و سهم انرژی‌های تجدیدپذیر را افزایش داد. اگر ایران بتواند هر سال سهم انرژی‌های تجدیدپذیر را افزایش دهد، به کاهش آلاینده‌ها و بهبود کیفیت هوا کمک خواهد کرد.

انرژی خورشیدی به عنوان یک منبع پایدار و قابل‌اعتماد، به ویژه در آینده از منظر اشتغال نیز ظرفیت‌های قابل توجهی ایجاد خواهد کرد. دولت باید با جلب اعتماد عمومی و تضمین خرید برق تولیدی از منابع خورشیدی، مردم را تشویق کند که سرمایه‌های خود را به این دست از پروژه‌ها اختصاص دهند. به این ترتیب، هر فرد به راحتی می‌تواند با نصب پنل‌های خورشیدی در خانه خود، صاحب انرژی شود و به تولیدی پایدار و سبز کمک کند.

با این حال، چالش‌هایی در زمینه ساختار شبکه برق نیز وجود دارد. توان شبکه برق کشور باید به گونه‌ای باشد که بتواند حجم بالای تولید انرژی از نیروگاه‌های خورشیدی را جذب کند. سرمایه‌گذاری در مناطق نامناسب ممکن است که به بحران‌هایی منجر شود. بنابراین، نیاز است که مراجع ذی‌ربط نقاط قابل اتصال نیروگاه‌های مگاواتی به شبکه را شفاف‌سازی و به سرمایه‌گذاران اطلاع‌رسانی کنند.

نهایتاً، برای مدیریت بهینه در حوزه تولید و توزیع انرژی، نیاز به اصلاح در ساختار شرکت‌های توزیع برق نیز حس می‌شود. این شرکت‌ها که وظایفشان به خرید و فروش برق محدود بوده، اکنون باید به تولید نیز بپردازند و این می‌تواند بار مسئولیت آن‌ها را افزایش دهد. از این رو، همکاری با مهندسین مشاور و آموزش نیروی انسانی در زمینه تعمیر و نگهداری نیروگاه‌ها ضروری است.

در نهایت، با توجه به پتانسیل‌های بالا در حوزه انرژی تجدیدپذیر و ضرورت تغییر در رویکردهای فعلی، ایران می‌تواند به یک الگوی موفق در استفاده از انرژی‌های سبز تبدیل شود و به بهبود وضعیت اقتصادی و زیست‌محیطی خود کمک کند.