داشتن یک شهر پاک و هوای پاک، پیششرط سلامت جامعه و ارتقاء کیفیت زندگی است. مهمترین راهکارهای اجرایی برای رسیدن به این هدف، شامل هم اقدامات ساختاری و مدیریتی و هم مشارکت فعال شهروندان میشود. این راهکارها را میتوان در بخشهای متعددی دستهبندی کرد که هر کدام بخشی از چالشهای آلودگی و ناهمگونیهای شهری را حل میکنند.
توسعه حمل و نقل عمومی و کاهش استفاده از خودرو شخصی
یکی از مؤثرترین اقداماتی که میتواند به کاهش آلودگی هوای شهرها کمک کند، توسعه سیستمهای حمل و نقل عمومی با کیفیت و متنوع است. ایجاد ناوگان حمل و نقل عمومی مدرن، پاک و برقی و تشویق استفاده از آن توسط شهروندان موجب کاهش تعداد خودروهای شخصی و به تبع آن کاهش انتشار آلایندهها میشود. ممنوعیت یا محدودیت تردد خودروهای تکسرنشین در ساعات پر تراکم نیز تأثیر زیادی در کاهش ترافیک و آلایندهها دارد. استفاده از دوچرخه و پیادهروی نیز باید در مناطق شهری تشویق و تسهیل شود تا آلودگی ناشی از حمل و نقل موتوری کمتر شود.
بهبود استانداردهای سوخت و فناوری خودروها
توسعه و اجرای استانداردهای زیستمحیطی برای سوختها و خودروها، از جمله استفاده از سوختهای پاک و جایگزین، نظیر گاز طبیعی فشرده (CNG) و سوختهای زیستی، نقش بیبدیلی در کاهش آلودگی هوا دارد. نوسازی ناوگان خودروهای حمل و نقل عمومی و تاکسیها با خودروهای برقی یا با آلایندگی پایین، همچون خودروهای هیبریدی، ضروری است. همچنین تنظیم و سرویس بهموقع خودروها، تنظیم موتور و فشار تایرها به کاهش انتشار گازهای آلاینده کمک میکند.
مدیریت پسماند و توسعه بازیافت
یکی از منابع مهم آلودگی هوا در کلانشهرها، تولید و سوزاندن غیر اصولی زبالهها است. اجرای دقیق تفکیک پسماند از مبدا، توسعه مراکز بازیافت پیشرفته و استفاده از روشهای بازچرخانی و کمپوستسازی موجب کاهش تولید گازهای مضر و حفظ محیط زیست میشود. بازیافت کاغذ، پلاستیک و مواد خشک دیگر باید به صورت گسترده و فرهنگسازی شده نهادینه شود. همچنین تدوین قوانین الزامآور برای شهرداریها و مدیریت زباله در سطح کلان، باعث کنترل بهتر این منابع آلودگی خواهد شد.
افزایش فضای سبز و کاشت درخت
کاشت و نگهداری فضای سبز شهری، از جمله درختان و بوتهها، به صورت مستقیم باعث بهبود کیفیت هوا از طریق جذب دیاکسید کربن و آلایندههای هوا میشود. توسعه بوستانها، فضای سبز محلات و طرحهای درختکاری در خیابانها، میتواند نقش مهمی در کاهش آلودگی هوا و کاهش اثرات گرمایش شهری داشته باشد. طرحهایی برای حفظ و توسعه فضای سبز در برنامههای شهری باید اولویت داشته باشد.
قوانین و نظارت کارآمد
وجود قوانین جامع و اجرایی مانند قانون هوای پاک و الزامات آن برای صنایع آلاینده، خودروها و شهرداریها از اهمیت بالایی برخوردار است. باوجود قانون موجود، عدم تخصیص بودجه کافی، نظارت ناکافی و نبود هماهنگی بین دستگاههای اجرایی از موانع اجرای مؤثر آن است. ایجاد وحدت رویه، افزایش نظارت و ارتقای جایگاه موضوع آلودگی هوا در سیاستهای کلان دولت ضروری است تا مسئولان و نهادها تعهد کافی برای اجرای راهکارها داشته باشند. اصلاح قوانین موجود و پیشنهاد اصلاحات برای بهبود آنها از دیگر الزامات موفقیت در این عرصه است.
افزایش آگاهی و مشارکت شهروندان
مشارکت فعال مردم در جهت حفظ هوای پاک لازم و ضروری است. آموزش عمومی درباره اثرات آلودگی و راههای مقابله، تشویق به استفاده کمتر از خودروهای شخصی، تفکیک زباله و مشارکت در طرحهای درختکاری باید به صورت مداوم توسط نهادهای مسئول انجام شود. کمپینهای رسانهای و استفاده از ظرفیت رسانههای جمعی میتواند آگاهی عمومی را افزایش دهد و تغییر در رفتارهای زیستی شهروندان را تسهیل کند.
بهینهسازی مصرف انرژی و توسعه انرژیهای تجدیدپذیر
بهینهسازی مصرف انرژی در ساختمانها، استفاده از تجهیزات کم مصرف، عایقبندی اصولی اماکن، استفاده از پنجرههای دو جداره و جلوگیری از اتلاف انرژی میتواند به کاهش مصرف سوختهای فسیلی و به تبع آن کاهش آلودگی هوا کمک کند. توسعه فناوریهای انرژی خورشیدی، بادی و دیگر انرژیهای پاک در ساخت نیروگاهها و صنایع نقش مهمی دارد و این انرژیها باید جایگزین سوختهای فسیلی شوند.
برنامهریزی شهری و انتقال صنایع آلاینده
برنامهریزی صحیح شهری و جداسازی مناطق مسکونی از مناطق صنعتی آلوده، انتقال کارخانههای پرآلاینده از داخل شهرها به مکانهایی با فاصله مناسب، از روشهای مهم کاهش آلودگی است. همچنین ایجاد پارکینگهای عمومی ویژه و مدیریت پارک خودرو در مناطق شهری باعث کاهش ترددهای غیرضروری و در نتیجه کاهش آلودگی میشود.
با اجرای این راهکارها و تاکید بر همافزایی بین دولت، بخش خصوصی و مردم میتوان به سمت شهرهایی پاک، سالم و هوای تمیز حرکت کرد. تنها با همت ملی و مدیریت هوشمند است که مرزهای آلودگی شکسته خواهد شد و آیندهای بهتر برای نسلهای بعدی تضمین میشود.
دیدگاهتان را بنویسید