تحول در مدیریت پسماند اصفهان: روایت سبز و آموزش نسل آینده
«بیلبورد»، نخستین فیلم بلند سعید دشتی که با بازی آناهیتا درگاهی و امین حیایی در بخش سودای سیمرغ چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر تهران و شانزدهمین جشنواره فجر اصفهان حاضر شده بود.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر این اثر از آن دست آثاری است که جسارت انتخاب موضوع، با ضعفهای بنیادین در اجرا محو میشود. دشتی، که پیشینهای در عرصه تئاتر دارد، شجاعت ورود به حوزهای حساس را نشان میدهد، اما در نهایت اثری را روانه پرده سینما کرده که بیش از هرچیز، یک فرصت از دسترفته است .
فیلم با ایدهای بهظاهر قدرتمند و مرتبط با فضای اجتماعی امروز آغاز میشود، اما خیلی زود مشخص میشود که فیلمنامه قادر به تبدیل این ایده به یک درام فشرده و تاثیرگذار نیست. به جای بافتسازی دقیق و شخصیتپردازی عمیق، شاهد روایتی پراکنده و گاهی گیجکننده هستیم که ریتمی یکنواخت و فاقد اوجهای دراماتیک لازم را دنبال میکند . این پراکندگی و عدم تمرکز، مانع از همذاتپنداری مخاطب با شخصیتها و بحرانهایشان میشود و پیام اصلی فیلم در میان سکانسهای پشتسرهم و فاقد پیوند منطقی گم میشود.
ضعف کارگردانی در مدیریت این ریتم و روایت آشکار است. اگرچه دشتی سعی داشته از هیجانات احساسی مستقیم پرهیز کند، اما این خویشتنداری به سردی روایت و فاصله گرفتن تماشاگر از حس درام منجر شده است . همچنین، مشکلات فنی قابل توجهی مانند کیفیت نامناسب صدا در برخی صحنهها، که در یک اثر حرفهای بهسختی قابل اغماض است، بر تجربه دیداری-شنیداری مخاطب اثر منفی میگذارد و ضعف در مرحله پساتولید را آشکار میکند .
در چنین چهارچوب متزلزلی، بازی بازیگرانی چون آناهیتا درگاهی و امین حیایی نیز نمیتواند درخشان باشد. آنان در نبود یک فیلمنامه مستحکم و کارگردانی هدایتگر، فضای کافی برای ارائه بازی متمایز و اثرگذار ندارند و حضوری نسبتاً معمولی از خود به جا میگذارند.
در نهایت، «بیلبورد» با وجود ادعای بزرگ خود و پرداختن به موضوعی مهم، نتوانسته از سطح یک طرح اولیه جسورانه فراتر رود. این اثر نه به عنوان یک تحلیل تیزبینانه از فساد، که به عنوان نمونهای از شکاف عمیق بین ایده و اجرا در سینما قابل بررسی است. فیلم اگرچه به گفته سازندهاش مستقل و حاصل شرایط دشوار تولید است، اما این شرایط هرگز نمیتواند توجیهگر ضعفهای ساختاری یک اثر هنری باشد.
دیدگاهتان را بنویسید